İşçiler ekmek,su, ışık vermek istemediler.Açlık ,susuzluk,karanlık günlerce sürdü.Bu genel grev günlerinde halk sokaklara döküldü; türküler söylüyorlar , çocuklar gibi eğleniyorlardı.İlk kez halk kendi egemenliğinin tadını almıştı.İlk kez tüm yaşantılar üzerindeki gücünü ölçebiliyordu.
《Ölenlerin, ailesinden biri ölmüş olanların hepsi çocuklarının niçin öldürüldüğünü , heyecanla, korkuyla kendi kendilerine soruyorlardı.Niçin çocuklarımızı öldürdüler? 》
Genç,yaşlı,kadın erkek , tümünü önüne katmış eziyor ,yakıp yıkıyordu. Bu ocak söndürücü, yok edici canavarı ortaya süren hayatın efendisi'ydi. Efendinin adı da Korkuydu.