Emre Tezel
@drschultz
“Zamanı gelmiş bir fikirden daha güçlü hiçbir şey yoktur.”
Bağırdı üçüncü mevki
avazı çıktığı kadar:
‘– Geliyor, ror, geliyor bizimkiler….’
Mehtaba, dökülen bahrimuhit gibi
mavi pantolonların dalgaları
kapladı perdeyi.
Sayfa 55
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Denizciler derler ki büyük fırtınalarda karanlığın ortasından bir ses onları adlarıyla çağırırmış. İşte o çağıran ses kendi kaderleri imiş. İnsanın yaradılışı kendisini ‘Gel!’ diye çağırdı mı durabilen kim!
Elvedalar bile salon mobilyaları gibi, ancak dünyalığı yolunda olanların kendilerine peşkeş çekebilecekleri bir lükstür.
Arkadaşlar, ‘Deniz Davut'u istiyor’ dediler. Davut'u beyaz kontrakontrin yelkenine, direğin en yüksekteki yelkenine, direğin en yüksekteki yelkenine sararken, onun göklerin beyaz bir parçasına büründüğünü sanıyorduk. Ayağına zincir parçasını ben bağlayamadım. Arkadaşlar bağladı. Göklerin beyaz parçasına sarılı denizciyi, bağrının zindan karanlığına çekmeyince denizin susayışı kanmayacaktı. Kardeşimi denize attık. Üzerine deniz kapandı. Martılar köpükler üzerine çark ettiler. Dibe giden naaşın ağartısı yavaş yavaş soldu. Gözlerimizin önünde denizin yalnız yekpare mavisi kaldı. Deniz Davut’u unutmuştu artık.