Sibel Doğan
@dsibb_
“ Yakınlarımız hiç öyle şeyler yapar mı?” diye itiraza yeltendiğimde de şehla gözlerini gözlerime dikip fısıldamıştı: Bugüne dek en büyük yaraları kimden aldınız? Yabancılardan mı?
Reklam
Bazı şarkılar zaman makinesi gibidir. Bir yerde kazara bile işitseniz hemen sizi çok eski bir zamana ışınlar.
Yaralarımızı sarmadan geçiyoruz, bu çok tehlikeli. Ağacın kovuğundaki çürük içine işliyor, çok acı.
Mutlu olsak bile hayat, sadece tahrip eden hayat, sadece yiyen, yıkan, öldürüp ezen hayat hükümran oluyordu.
“Ah, fakat ölüm olmasaydı dünya ne bir müthiş bir cehennem olurdu! “ diye kalbi sıkıldı.
Aşk nefrete, yaz kışa, dostluk düşmanlığa, galibiyet mağlubiyeti, yaşam nasıl ölüme dönüşüyordu?
Reklam