Bugünüm dünüme zıt düşüyor. Merdivenleri çıkarken çok defa, bir iki basamak birden atlıyorum. Bunu hiç bir basamak bağışlamıyor. Yukarı çıkınca kendimi her zaman yalnız hissediyorum.
Ben yürümeyi öğrendim. O zamandan beri kendimi koşturuyorum. Ben uçmayı öğrendim. O zamandan beri kımıldamak İçin itilmeye ihtiyacım kalmadı.
Şimdi hafifim, uçuyorum, kendimi altımda görüyorum. Şimdi içimde bir Tanrı dans ediyor.