‘Her şeyi, bütün kafandan geçenleri, bütün dertlerini bana ne zaman söyleyeceksin?’
‘Büsbütün bana yabancı şeyler düşündüğünü ve bunların elinde kıvrandığını görüyorum. Bunları uzaktan seyretmek hoş bir şey değil!’
… böyle mahlukların
arasında yaşanır mı? Acaba bütün insanlar böyle mi? Yoksa daha beter mi? Belki de beter… çünkü yeni gördüğüm her muhit eskiden bir derece daha fena oluyor…
Birbirimize rastlamadan evvelki hayatımız sahiden birbirimizi aramaktan başka bir şey değilmiş… Ne aradığımızı bilmeden aramak… Şimdi içim rahat, aradığını bulan ve başka bir şey istemeyen biri gibi sükunet içindeyim… Dünyada bundan büyük bir saadet olur mu?