Gerçeğin bazen ne kadar zalim olabildiğini görmek inanılmazdı. İnsan sadece hayranlık duyuyordu.
Genellikle kendimize inanarak ortalıkta dolanıyorduk. "Ben iyiyim," diyorduk. "İyiyim." Ama bazen gerçek karşınıza dikiliyordu ve kurtulamıyordunuz.
"Korkuyordum çünkü kendi cenazemin boş ve tenha olmasını istemiyordum.
Cenazemde bir şeyler söylenmesini istiyordum.
Ama sanırım bu, hayatınızda bir yaşam olması gerektiği anlamına geliyordu."