Dudugül
@dudugl
Bakıcılar, eğitmenler. Biz de hastadan çok, zincirlenmiş, tutsak hayvanlardık. Prangalara vurulmuştuk, hayır, ayağa takılan, demir prangalardan değildi bunlar, pastel renkli, sevimli, minicik haplardı, beyni ya da ruhu kan revan içinde kalana kadar sıkan işkence alet leri!
Reklam
Peki ama, meselenin özü bu muydu? Hepsi bir yana, oynanan bir rolün önemi değerlendirmeye bağlıdır. O adam bana, kendi gerçeğini açmıştı. Yani olayları ve onlarla gelen duyguları. Bir insan kendini anlatırken tarafsızlık, ucu yalana çıkan allı pullu bir yol değil midir?
"Ölümü son çıkış olarak düşüneceksin. Bil ki kimse seni bundan alıkoyamaz ve tam da bu nedenle, elinin altında oldu ğu için onu yedekte tut, sonuna kadar. Diyelim ki geceleyin bir kabus gördün. Bunun bir kâbus olduğunu, başını oynattığın anda kurtulabileceğini bilirsen her şey daha kolay, daha çekilir hale gelir, hatta bir bakarsın ilk başta en korktuğun şeyler den zevk alır olmuşsun. Hayat seni istediği kadar ürkütsün, canını yaksın, en yakınların çirkin maskeler taksınlar... Hayat bu, de kendi kendine, ikinci kez çağrılmayacağım bir zevkler ve acılar oyunu, bir inançlar ve aldatmalar oyunu, bir maskeler oyunu, bir aktör ve bir gözlemci olarak sonuna kadar oyun, bir oyna, gözlemcilik daha iyidir, ne zaman istersen bırakabilirsin."
7/10
1 saatte okudu
·Okunma: 02 Şubat 2020 00:00
·2020 2. kitabı
9/10
1 saatte okudu
·Okunma: 02 Şubat 2020 00:00
·2020 2. kitabı
