busenûr
@dunyadabirkul
Kalemini beğendiğim bir yazar daha.
Mecit Ömür Hoca'nın diğer yazarlara göre farklı bir tarzı var.
Bu da aslında kişiyi sıkmadan kitapta tutmasını sağlıyor.
Çok fazla alıntı sözün olması konunun daha anlaşılır olmasını sağlamaktan ziyade daha geniş bir perspektifte ele almasına sebep oluyor. Doğal olarak bu durumda okuyucu konuyla bütünleştiriyor.
Mutluluk nerededir? Kimdedir? Ne zaman gelir?
Tüm sorunun cevabı biziz.
Bizim düşüncelerimiz, olayları yorumlama tarzımız, geçmişe yoğunlaşmamız, geleceğe kaygıyla odaklanmamız vs.
Yani mutsuzluğun kaynağı sorusunun cevabı da biziz, mutluluğun kaynağı sorusuna da.
İnsan bir derin nefes alıp âna odaklanmalı ve şimdiyi güzelleştirmeli.
Banane demeli geçmişten.
Gelecekten banane demeli.
Neden biliyor musunuz şuan bize ne kadar ömrümüzün kaldığını söyleseler akıllı olan dünyadaki emellerini gerçekleştirmeye çalışmaz akıllı olan Allah'a yakınlaşır.
Bilmiyorum ki ne kadar yaşayacağımı şimdi ne yapabilirim?
Bilmediğim bir şehire gidip gezebilirim, yeni insanlarla tanışabilirim, ilim yapacaktım bugün başlayabilirim, nafile oruç tutabilirim,çocukları sevindirebilirim, hobi edinebilirim, spora yazılabilirim, şu filmi izleyecektim izleyebilirim, o kursa yazılabilirim.
Bırakacağız geçmişi, eğer bırakmazsak şimdiyi istila eder. Ve hayatımızdaki ânları yok eder. Keşke tanışmasaydım demeyeceğiz. Keşke olmayacak.
İyi ki tanışmışım ders verdi, iyi ki tanışmışım bakışımı değiştirdi gibi. Kötü insanlar karşıma çıktı zarar verdi ben iyilik yaptım ama bana doğru insan nasıl olunmaz gösterdi diyeceğiz.
Niyetin iyi olduğu yolda görülen zararlar aslında kişiye iyiliktir. Mutlaka ama mutlaka Allah onun karşımıza çıkarır.
Peki geçmişte yaptığımız günahlar?
Onlar kocaman keşkedir işte. Keşke kırmasaydım, keşke yapmasaydımlar. Onlarda kurtulmanın
Reklam
Kitaplıkta okumadığım kitaplara göz atarken Fatih Duman'a gözüm çarptı ve bir baktım kitap bitmiş. Bir oturuşta bitti yani. Kalemini seviyorum, zevk alıyorum okurken. Okuyucusunu olay örgüsünün içerisinde bir taburede oturtabiliyor.
Kitapta en etkilendiğim kısım önceki kitap 152.gün adlı kitabın sonunun bu kitabın sonuyla birleştirmesiydi. Unutmamışım, zaten yarım kalan şeyler kolay unutulmaz. Üzülmüştüm onun öyle bitmesine ama şimdi yüzümde tebessümle bitirdim.
Zaman gerekmiş, beklemek gerekmiş ve değmiş.
Kitabın konusu sarsıcıydı.
Çöplerden değerli eşyaları ve malzemeleri toplayan kişilerden birinin nasıl o hale geldiği birinci ağızdan anlatılmış.
3 dükkanı olan zengin bir bey olan salih'in depremden sonra ölen annesinin üzerindeki hırkasını bulabilmek için çöpleri gezmesiyle başlayan ve bulamadığı için artık o işi yapar hale gelen hiç kimsesi olmayan birine dönüşmesinin hikayesi..
Kısa öz etkileyici.
Ne oldum değil..
Ne olacağız?
Kitabın ismiyle içeriği o kadar uyumlu ki.
İyileştirmek için ne yapmamız gerektiği de detaylı bir şekilde bölüm bölümde ele alınmış.
Zorluklar, engeller ve nice olumsuz addettiğimiz olaylar aslında kişinin ilerlemesi açısından verilen nimetlerdir, fark edene.
Tabi şimdi bunu yazarken canım acımıyor diyemem. Ama ferahlığa ne zaman gülerek ulaşılmış ki?
Sonuç itibari ile nasip denen bir durum var.
Rızık,eş ve ölüm değişmeyen kaderlerden.
İnsan ömrü boyunca çalışsın biriktirsin ancak rızkını yer bellidir.
Ya da insan kendine istediği kadar sağlıklı baksın elim bir kazayla genç yaşta hayata veda edebilir.
Yani kişi aslında kontrolün kendinde olmadığında ferahlayacaktır.
Kontrol Allah'tadır. Biz bunu yaşarken çok unutuyoruz. Kendimize hatırlatmamız gerek.
Çabamıza göre kaderimiz yazılmış, çabasızda olmaz elbet.
Ama senin istediğin ve çabaladığın şey senin için hayır değilse ve Allah onu sana nasip etmemişse çabanın bir önemi yoktur. Kişiye düşen razı olmaktır. Zordur işte razı olmakta. Verilene verilmeyene razı olmak. Gelene gidene. Kırana dökene. Olana bitene.
Ne gelirse O'nun izni olmadan gelmez. Bunu bilince yaşadığının hikmetini aramaya başlayan ve olumsuzluğun altında sana iyi gelecek o yanı keşfeden bir yapıya dönüşürsün.
Kitap peygamberlerin hayatlarından zor sahneleride konu alarak onların Allah'a çaresiz bir şekilde tam teslimiyetlerini de anlatmış ayetler verilerek. Bu yanı çok etkileyiciydi.
Aslında Allah bu kıssaları anlatarak biz kullarına şunu diyor; beni anın, benimle olun.
Hz Yakup ben kederimi ancak Allah'a arz ederim derken Hz Eyüp Allah'tan merhamet dilerken Hz Musa Allah bana yeter derken bize dua konusunda rehber oluyorlar.
Hz Yakup 40 yıl sonra oğluna kavuşurken Hz Eyüp hastalığından fakirliğinden kurtulup yine soy sahibi oluyor.. Hz
Çok güzeldiiii. Mutlaka okuyunn.
Bence psikolojiye girişte ilk okutulması gereken kitaplardan biri olabilir nezdimde.
Neden?
Kimlik kabulu için.
Kişinin cinsiyet kimliğini koruması hem kulluk vazifesini yapmasında hemde dünya ahiret saadetini sağlamasında önemlidir.
Kişinin kendini tanıması, sevmesi Allah'la olan bağını güçlendiren bir tablo.
Fıtratımıza karşı yaptığımız her şey aslında kendimizle, Rabbimizle yapılan bir savaş.
Ve bu savaşın sebebi belki babanenizin dul kalmasıdır?
Epigenetik olarakta ele alınan cinsiyet kimliği sorununun en temelinde yine anne babanın hatalarıda olduğu için her kesime hitap eden bir kitap diyebilirim.
Hayatın, çevrenin, mesleklerimizin üzerimizde bıraktığı etkiler kimliklerimizi zedelemekte. Ve zedelenen kimlikte mutlu kalabilmek ıssız adada mutlu kalabilmekten daha zor.
Modernizm adı altında kadınları iş hayatına savurup erkekleştiren bir sistem var.
Bir de buna direnmeye çalışan yorgun kadınlar.
Her ne kadar hayat bizi erkek rolüne fırlatsada fıtraten asla bunu kabul etmediğimiz için mutlu olamıyoruz.
O kadar güzel anlatmış ki dişilliği erilliği ve aradaki o dengeyi Rabbime bir kez daha hayran oldum.
Muazzam bir düzenek. Muazzam bir tamamlanma.
Her daim bir muhtaçlık ve kişide eksiklik var. Ta ki dengini bulana kadar.
Dünya ahiret mutluluğunu sağlayacak olan ilk şey kişinin kendini tanıması sevmesi sonrasında eksik yanın tamamlanması.
Ancak böyle bir aileden mutlu, sağlıklı tam manası ile Allah'a karşı derin bir bağ kuran nesil meydana gelebilir.
Çünkü esasen kişinin kendini tanıması Rabbini tanıması, kendini sevmesi Rabbini sevmesidir vesselam.
Yabancı dadıların elinde dinine kültürüne geleneklerine yabancı yetiştirilen sevgisiz bir çocukluk geçiren bir kimsenin yetişkinlik hayatında patlak vermesi...
Zengin bir ailenin çocuğu olup kolejde sosyalist nihilist ve solculuğu destekleyen tüm fikir akımlarında yer bulmaya çalışmak ama sevdiği birinin vefatıyla sorgunun ve Allah'a bir adımın başlangıcı.
Ayşe Şasa, Rauf Orbayın yiğeni.
18 yaşında kuranı kerim hediye etmesiyle dayısını yobaz gören bir kızın yaşlılığında bu tabloyu acı bir tebessümle anışı...
İçerideki boşlukta boğulurken sonunda o boşluğu sahibiyle doldurarak alınan derin bir nefes...
Mürşidi kamiline kavuşmasıyla yeni bir pencerenin artık açılması ve ferahlık..
Güzel bir biyografik eser olmuş.
Nereden nereye..
Allah'ın lütfu bazen kahırda gizli..
Canım Allah'ım sen üzerimizdeki lütfunu arttır .
Reklam