Rahmetli Satarkul'un evinde yakarışlar dindi. Onun yerini korkunç bir sessizlik aldı. Acı gerçeği, büyük kaybı kabul ediş sessizliğiydi bu. Yakarak, ağlamak bir reddediş, bir başkaldırmadır. Ama ellerinden bir şey gelmediğini, gidenin geri gelmeyeceğini anlayıp susmak da korkunçtur. Bu suskunlukta en karanlık düşünceler gelir insanın aklına.