Düşlerin Efendisi de Her Şeyi Kontrol Edemez
Sandman: Bebek Evi, ilk cildin ardından Morpheus’un yeniden kurmaya çalıştığı düzenin içinde geçen, birbirinden farklı karakterlerin ve hikâyelerin zamanla tek bir noktada birleştiği bir anlatı sunuyor. Rose Walker’ın etrafında şekillenen olaylar, düşler ve gerçeklik arasındaki sınırın ne kadar kırılgan olduğunu gösterirken, Neil Gaiman evrenini biraz daha genişletiyor.
İlk cilde göre Bebek Evi beni daha az içine çekti. Hikâye ilginç fikirler barındırsa da anlatının sık sık farklı karakterlere ve yan olaylara kayması akıcılığı zaman zaman zedeliyor. Bölümler kendi içinde güçlü olsa da bütünlük hissi ilk kitaptaki kadar kuvvetli gelmedi. Özellikle tam olayların merkezine yaklaşmışken başka bir hikâyeye geçilmesi okuma temposunu düşürebiliyor.
Bir diğer dikkatimi çeken nokta ise Morpheus karakteriydi. Kendi âleminin mutlak hâkimi olarak sunulan Düşler Kralı’nın bazı olaylar karşısında beklenenden daha etkisiz ve yetersiz görünmesi bende hafif bir hayal kırıklığı yarattı. Elbette bu durum karakteri daha insani ve kusurlu kılıyor olabilir, ancak anlatının bazı anlarında sahip olduğu gücün gölgesinde kalan bir figür gibi hissettirdi. Buna rağmen Gaiman’ın hayal gücü, atmosfer yaratma becerisi ve çizimlerin etkileyiciliği sayesinde Sandman: Bebek Evi hâlâ okunmaya değer bir devam kitabı olarak öne çıkıyor. Özellikle serinin büyük resmini merak edenler için önemli bir durak niteliğinde. Ön
Bu yazarı ve kitapları çok sık karşıma çıkıyordu. Bu kitabına bir şans vermek istedim. Yazarın kendine has kalemi kendini gerçekten belli ediyor. Asla sıkmıyor, betimlemeler tam dozunda ve olay örgüsünü çok iyi kurgulamış. Yazmaya devam ederse çok iyi işler çıkaracağından eminim. Çok fazla romantik kurgu okudum bu yüzden kitabın diğer romantik kurgulara benzemesinden gerçekten korktum ama öyle değilmiş. Evet konu bakımından benzerlik var sonuçta bir kadın ve bir erkek tesadüfen tanışırlar ve aşık olurlar olay budur. Ancak o sıkıcı betimlemeler, olayların gereksiz uzatılması gibi şeyler asla yoktu bu yönüyle çok sevdim kitabı. Cinsellik barındırıyor bu uyarımı da yapayım. Konusundan bahsedecek olursam;
Süveyda babasının ölümünden sonra annesiyle ve onun yeni sevgilisiyle yaşamını sürdürmeye devam eder. Bir gün yaşadığı tatsız olaylar sonucu evi terk etmeye karar verir ve Ankara’ya yerleşir. Bir kitap kafede çalışmaya başlar ve orada Oğuz ile tanışırlar. Geçmişi yakasını bırakmayan Süveyda, yaşadığı türlü zorluklar bir yana, bir de kalbini Oğuz’a kaptırır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bazı kitaplar okunup bitmez; insanın içinde bir oda tutar, perdelerini kapatır ve yıllarca orada oturur. Huzursuzluğun Kitabı benim için tam olarak böyle bir kitap oldu. Pessoa’yı okurken bir yazarla değil, kendi iç sesimin benden sakladığı daha eski, daha yorgun, daha karanlık bir haliyle karşılaştım. Bu yüzden kitabı bitirdiğimde “okudum” diyemedim. Daha çok, içimden biri uzun zamandır kilitli duran bir kapıyı açtı ve hiçbir şeyi eski yerine koymadan çıktı gitti.
Bu kitap hakkında konuşmak zor; çünkü Huzursuzluğun Kitabı bir olay anlatmaz, bir insanın içindeki olayları anlatır. Bir roman gibi ilerlemez, çünkü hayat da çoğu zaman roman gibi ilerlemez. Bir yere varmaz, çünkü Soares zaten varılacak yerlerden değil, varılamayan iç bölgelerden söz eder. Bu yüzden onu okurken sayfalar arasında değil, kendi bilincimin dar koridorlarında dolaşıyormuşum gibi hissettim. Bazı cümleler bir düşünce değil, doğrudan yara gibiydi. Bazı cümlelerse o kadar kapalı, o kadar ağır, o kadar kendi içine gömülmüştü ki, Pessoa’nın dehasıyla sabrımı aynı anda sınadı.
Soares’in en büyük meselesi bence mutsuzluk değil; mutsuzluğun farkında oluşu. Çünkü mutsuz insan ağlar, susar, dağılır, sonra bir şekilde yaşamaya devam eder. Ama Soares mutsuzluğunu düşünür, tartar, inceler, ona biçim verir, onu neredeyse estetik bir alana taşır. İşte kitap burada hem büyüleyici hem de tehlikeli hale geliyor. Çünkü insan bazen acısını anlamlandırınca onu aşacağını sanır; oysa bazı acılar anlaşıldıkça daha da derinleşir.
“Hepimiz kendi dışımızdaki koşulların tutsağıyız” fikri kitap boyunca gölge gibi dolaşıyor. Ama Pessoa’nın sertliği burada: O yalnızca dış koşullardan söz etmiyor. İnsan kendi mizacının, kendi bilincinin, kendi hatıralarının, kendi algı sınırlarının da tutsağıdır. Yani insan sadece fakirlikten,
Kitabın adı:Düşler Evi
Branda Joyce
Sayfa sayısı:504
Kitabımızda aşk,kıskançlık Şevket ve ihtiras ne ararsan var.
Cassandra de Warenne günlerini sakin bir İngiliz malikânesinde yeğenine bakarak geçirirken kız kardeşi göz kamaştıran bir yüksek sosyete hayatı yaşamaktadır.
Kitap bir solukta bitti denen bir türde. Sırlar gizem ihanet derken kitap bitiyor.
Okuyalım okutturalım...
Virane Düşler - Ümran Tan
#okudumbitti #kitapyorumu
Öncelikle eline sağlık yazarım, bizi Süveyda ve Oğuz'la tanıştırdığın için. Kitabı almamda büyük etkisi olan şey kapak tasarımıydı, konusuna bakmadan kapağa tutulup aldım açıkçası. Yazım dili sadeydi ve olayların aralarına serpiştirilen betimlemeler insanı bunaltmıyordu.
Kısaca konusuna değineyim. Süveyda Karayağız babası öldükten sonra annesi ile hayatına devam etmektedir. Annesi yaşadığı bunalımdan sonra pavyonda çalışmaya başlamıştır ve Cemil adında bir sevgilisi olmuştur. Cemil, Süveyda'ya karşı farklı yaklaşır, onu t'aciz eder ancak Süveyda annesini düşünerek evi terk edemez. Günün birinde Cemil Süveyda'ya t*cavüz edeceği zaman annesi eve gelir ve Süveyda'yı suçlu bulur. Annesi Süveyda'yı öldürmeye çalışırken Cemil araya girer ve Süveyda fırsatını bulup evi terk eder. Her şeyi geride bırakmak adına Ankara'ya kaçar ve hayatına sıfırdan başlamak zorunda kalır. Tesadüfen denk geldiği Nazlı sayesinde iş bulur, bir kitapçıda çalışacaktır. Ancak patronu Oğuz Sarhan aslında bir mit ajanıdır.
Hikaye zor bir olay ile başlıyor, okurken gerildiğimi itiraf edeyim. Süveyda'nın kaçabilmesini ve sıfırdan hayat kurabilmesini çok sevdim. Cemil'in ve annesinin arkasındaki sırlar hikayeye derinlik katıyor. Ancak Süveyda'nın sürekli bayılması, son sözü söyleyip kaçması veyahut farkında olmadan aç kalması beni biraz bunalttı. Aynı olayları tekrar okuyormuşum gibi hissettim. Birinin başına bir iş geliyor, Süveyda bayılıyor, durumu kurtarıyorlar, Süveyda aç kalıyor... Bir döngü halindeydi. Ayrıca Balıkesir sahnelerinde Süveyda'nın hiçbir amacının olmadan sürekli uyuyup uyanıp yemek yiyip evde durması sahne açısından çok boş hissettirdi. Buna nazaran Nazlı - Barış çiftine bayıldım! Keşke daha çok sahneleri olsaydı. Eser - Ceyda
Ortalama
ne korktum ne heyecanlandım ne de edebi bir keyif aldım , stephen king referansı için okuyup bitirdim . mini dizisi olsa iyi olur diye düşünüyorum .