Karanfiller birikti pencerenin kenarında Nazım. Kavgalarımız da. Tıpkı karanfiller gibi. Sustukça büyüdü içimizdeki kar. Alıştığım o yanımda oluşun şimdi bir ısırgan gibi canımı acıtmaya başladı. Yüzünü görmeye tahammülüm kalmadı. Evimde bir düşmanla yaşıyor gibiyim. Ben her gün düşmanıma yemekler pişiriyorum. Kirlilerini yıkıyorum. Mecburen aynı masaya oturuyorum. Bu sessiz savaş devleştikçe bende başka biri oluyorum. Keyif almıyorum artık o ıspanaklı böreklerden. Giyinip süslenmek artık ancak düğünlerde, o da el gördülük işte. Senin için kolumu kaldırasım kalmadı inan bana Nazım. Kocaman bir yüksün artık omuzlarımda. Atmaya kıyamadığım. Günler geçtikçe ağırlaşıyorsun. Belki ben seni bırakamam yolun kenarına ama bu gidişle ben çok yaşamam Nazım. Hastalıklar arıyorum kendime ölmek için. Tüm sonuçlarım temiz çıkıyor. Psikoloğa görün diyorlar. Görünmüyorum Nazım. Sen git psikoloğa. Şu saatten sonra deli damgası yiyemem. Yavaşça in omzumdan uzaklaş benden. Ama adımı unutma bir de beni hatırlayınca gülümsemeyi. Ama git Nazım. Yapamıyorum seninle. Sensiz de olmuyor bunu bil ama. Sezen Aksu da git derken susuyorve gitme diyor ya aynı yerden açılıyor yaram. Yılların alışkanlığı büyüdükçe bütünleşiyor tüm hücrelerimle. Kendini kendinden ayırmak kolay mı sen söyle Nazım. Bazı hikayeler biter ki yenisi başlayabilsin. Ama benim hikayem sensin Nazım . Her gün yeniden başladığım.
Hatice Kübra Tay
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Dostuma öfkelenmiştim: Öfkemi söyledim, geçti öfkem. Düşmanıma öfkelenmiştim: Dile getiremedim, büyüdü öfkem.
- Zehirli Ağaç Şiiri
William Blake
William Blake
Sırrına kimsenin eremediği şu acayip alem, içinde çalkalanan hislerimizle ha babam deviniyoruz.
Hayatta bazı şeylerin varlığı, uzun boylu düşünmemek kaydıyla kabul edilebilir.
Kabul etmek, Umut etmekten daha büyüktür çünkü.
Ancak o zaman kendinizle başbaşa kaldığınızda dahî ruhunuzun sekinetini göreceksiniz. Ki kendiyle başbaşa kalmak çok kıymetli.
Tamam, bir gün ruhumu yetkili makamlara teslim edeceğimi elbet biliyorum.
Ne aşk ne ayrılık acısı ne de bazen kapınızı zorlayan başıboşluk, varoluş sancıları. Hiçbiri yarın olmayışının ruhta açtığı gediğin yanına bile yaklaşamıyor.
Yaşarken bunu idrak edemiyor insan.
Ölünce de zaten geç kalmış oluyor.
Ancak yaşamla ölüm arasında salındığımız henüz ölmediğimiz ama yaşıyor da sayılmayacağımız o asap bozucu bekleme odasında rüzgarlı bir boşluk. Bu en dehşetlisi.
Allah düşmanıma göstermesin.
Geç kalmadınız efendim. Çıkmazlara yeni yollar açın.
Yalnızlığınzın kıymetli olduğunu bilin. Allah'ın en yüce dost olduğunu unutmadan.
🔏🔏
İşin özü bu kez üzülmemiştim, sadece içimden uzun süredir uzak tutmaya çalıştığım o his, o kin tutma hissi bir anda tüm bedenimi sarmıştı.
Düşmanıma gelince bile ayağına taş değmesin diyen bir insanken zamanında ardından gözyaşı döktüğüm değersiz birinin kötülüğünü bekler olmuştum, hayli zaman önce kin tutmayı kalbimden attığım için başlarda kendime yakıştıramadım ama sonra her şeyi tartıp biçtim ve bana bunu yaşatan insanların da iyiliğini isteyecek değilim diye düşündüm. Beddua etmemenin ama iyiliğini görmemek için göz kapatmanın ne demek olduğunu da bu kez hayat bana öğretti, yine vaktiyle değerli sandığım bir hiç uğruna büyük dersler aldım, en çok da ağzımın payını aldım vesselam.