Düşüncelerin İletileri

Mevsimlerin fıtri inkılabıyla birlikte kainata gelen canlılık, ne yazık ki modern insanın nefsani dürtülerini de tetiklemekte; her iki cinsin de kendini fütursuzca vitrine çıkarma, saklama asaletinden mahrum kalıp gösterme yarışına girme meyli baş göstermektedir. Bu teşhir ve görünme arzusu, ne yazık ki düşüncelerin ve kalplerin konuşması gereken entelektüel platformlara dahi sirayet etmiş durumdadır. Son dönemde dijital mecralarda, tesettür şiarını taşıyan hanımefendilerin dahi tam bir anonimlik ile mutlak bir görünürlük arasında sıkışıp kaldıklarına, yüzlerinin bir kısmını veya flu kesitlerini paylaşarak kendilerini göstermekle gizlemek arasında kararsız bir arafta durduklarına şahit oluyorum. Kuşkusuz, tesettür dairesi içinde bir fotoğrafın varlığı fıkhen tamamen muhalif addedilmeyebilir; lakin burada asıl yaralayıcı ve mantık dışı olan durum, arada kalmışlık... Halbuki bu tür fikri zeminler, kişinin görsel vitrinini değil; zihninin derinliğini, kalbinin rıhtımını ve ruhunun kalitesini sergilemesi gereken mukaddes sahalardır. Görünmenin ve durmadan parlatılan alternatiflerin esaretinden kurtulmanın en selametli yolu, anonimlik perdesine bürünmektir; zira ne lüzum vardır ki ruhun kelam ettiği yerde yüzünün hatta bedenin gölgesi takılsın? Kalpteki ihlas ve dürüstlük mizanı netlik üzerine kuruludur; nefsini hem helal dairesinde tutup hem de fani vitrinlerin ilgisine ufak kapılar aralamaya çalışmak, ruhu iki iklim arasında hırpalamaktan başka bir işe yaramaz. Kendini yarım yamalak da olsa gösterme arafında kalan bir ruh, asrın beğenilme ve görünme hastalığına karşı mağlup sayılır; zira alternatifi ve vitrini olanın odaklanması, derinliği ve kalbi huzuru eksik kalır. Cemil Meriç’in ifadesiyle, modern çağ insanı adeta eşyanın ve suretlerin hamalı haline getirmiştir. Bu

Din