Öncelikle karakterin pişmanlıklarıyla ilgili geçmişe dönme arzusunu ve aynı döngüleri baştan yaşayıp düzeltme cesaretini oldukça dikkat çekici buldum. Fakat pek umduğu gibi olmuyor. Osokin, her ne yaparsa yapsın, değişmez bir çaresizlikle yüzleşiyor. Bu, sadece bireysel bir hüzün değil, zamanın akışı karşısında insanın direncini sorgulatan evrensel bir temaya dönüşüyor. Friedrich Nietzsche'nin "bengi döngü" tezine güzel bir gönderme olmuş. Bu kitap, hüzünle harmanlanmış o geçmiş arayışını, insanın değişmeyen kaderiyle yüzleşmesini, son derece dokunaklı bir biçimde ele alıyor. Beni etkileyen kitaplardan biri oldu. Filmi yapılır diye düşündüm okurken, ki yapılmış da zaten:). Filmini henüz izlemedim ama kitabı kesinlikle konuyla ilgilenenlere tavsiye ederim.