Duygu Çelik
@dygclk
Türkçe öğretmeni, Emre ve Mete’nin annesi.Kitapsever.
Antalya&Ankara
Öğretmen
Lisan
Ankara
53 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Gertrude için en mantıklı çözüm buydu. Yıllar önce 1907’de şöyle yazmıştı:” Doğu çok yaşlı bir çocuk gibi.” Aile kurumuna duyduğu derin saygı ve güçlü sorumluluk duygusu, onu çocuğunu başıboş bırakmaktan alıkoyuyordu. Tam tersine onun çocuğu saf dünyaya getirmekle kalmayacak, çok iyi bakılıp beslenecek, eğitilecek ve kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenecekti. Evlenip bir çocuk doğurma şansını kaçırmış olabilirdi ama Irak’ı o döllemiş, doğmasını o sağlamıştı. Bu çocuğu en iyi İngiliz yöntemleriyle büyütecekti.
Onun gayretleri kimine göre verici, cömert bir dostun çabalarıydı, kimileri için de Britanya emperyalizminin kötücül işaretleri ya da -daha da kötüsü-tahtın arkasından ipleri oynatan, dişi bir kuklacısının marifetleri. Ama güdüleri ne olursa olsun, hem İngiliz hem de Araplar ona “ Irak’ın taçsız kraliçesi” diyorlardı.
Kitabın onu hem bir yazar hem de bir bilimci olarak kanıtlamasınını umuyordu. Daha da önemlisi, onu “biri”, bir “kişi “ olarak kabul ettirmesini. Bu deneyimi Doğu’da ve İsviçre’de kısa bir süreliğine de olsa tatmıştı; şimdi de belki, kendi ülkesinde “biri” olabilirdi.
Kendimizi biz bilebilir miyiz? Bizim hakkımızda kendimizin mi, kimin şehadeti makbuldür, kimin şehadeti makul olabilir? Kim bilir, kim diyebilir ki kendi kendimiz hakkında ilmimiz nerede biter, cehlimiz nerede başlar? Ve başkalarının cehli nerede biter, ilmi nerede başlar?
Sonunda madem ki tamamen mahvolacağımız bellidir, esasta mevcut olan ancak ölüm demektir. Ölümün geçmiş bütün insanlara ettirdiği feryatlar hafızamızda inlerken her ümit ve her hesap nafiledir, zira ölüm her imanı tekzip eder, her şeyin abes olduğunu gösterir ve her şeyi geçer.