nisa
@dyui
52 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Teşekkürler Dazai!!!
İçimin buhranından kaynaklanan bir sebeple uzun süredir kitap okuyamadığım bir dönemdeydim ve "Öğrenci Kız" kitabını kısa olmasından dolayı okuyamama durumundan çıkmak için okuma kararı aldım ♡ Beni bu durumdan çıkardığı gibi kendime itiraf edemediğim duyguları, yüzleşmeye korktuğum karışıklıkları içimden söküp alan bir kitap oldu. Dazai'nin okuduğum ilk kitabı olmasıyla beraber karartıcı kişiliğine karşılık sanki beni burada yalnızca ben bulunabilirim diyerek beni aydınlığa itmiş gibi hissettim. Son sözü okuduğumda ise gözyaşlarıma hakim olamadım. İnsanın kurtarıcısıyla kurtulamaması ve onun bu karanlık karmaşaya kurban gitmeyi başarmasını (?) izlemek acı verici.
Çoğu noktada hayır ben devam etmek istemiyorum diyerek kapağını kapadım ama içimdeki o mücadele(?) eden benliğim kapağı beş kez kapattıktan sonra geri aralamama sebep oldu. Bir kitap tek başına bunu nasıl başarabiliyor? Bunu da Dazai'nin şu sözüyle açıklayabilirim diye düşünüyorum : "Kitap okuma denilen şey benden koparılıp alınırsa, hiçbir hayat deneyimi olmayan ben ağlanacak hâlde olurdum galiba."
Kitabımızın dili ve akışı konusunda bir yorum yapma gereksinimi bile duymuyorum çünkü içerisinde kaybolmuşken bunları yorumlama fırsatı ve gereksinimi bulamadım.
Başka bir zaman okusam bu kadar etkilenir miydim bir fikrim yok fakat bahsi geçen kızımızın(?) annesi için ukulele çalması, kitaplarda kaybolması, ne kadar zorlansa da insanları sevme isteği, kendisini baştan oluşturmak adına her şeyi ilk kez görmeye çalışması, iç mücadelesi ve türlü kişilik özelliklerine sahip olmamdan dolayı beni derinden etkileyen bir kitap oldu :)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
gözyaşları eşliğinde :3
yalnızca bir kitap olmayan bu kitabı bitirdiğimde kendimi alıntıya boğarken bir inceleme yazmam gerektiğini fark ettim çünkü yalnız bir kitap olmayan bu kitaba karşı susmamam gerektiğini düşündüm
yazarımız özgür balpınarla "göğü yere indirelim" kitabını okuyarak tanışmış neşe içinde okumuştum ve "canım arkadaşım" kitabından da aynı performansı bekleyerek gayet rahat başlamıştım fakat daha ilk bölümlerden vurdu beni. evet neşeli olduğum zamanlar da çok fazlaydı ama büyük bir kesim olarak hazırlıksız yakaladığı için buruk bir neşeyle karşıladım bu kitabı.
gösterilmeyen sevgi ve sevgisizlik ne acı değil mi? peki ya karşılanamayan ihtiyaç ve neşenin bir hayli gözünü kapatması yerini kapatma hırsıyla sevgisizliğe yol alınması? ya birçok hayale sahipken güzel bir yaşamı hak edecek yaşlardayken hiçe sayılıp yalnız bir robot olarak görülmek? hastaneye gidemeyip acılara terk edilmek? peki ya kalbinin acısı, yaraları? kim düzeltecek tüm bunları? ahhh canım öyle acıyor ki...
işte tüm bunlara en yakınından en gerçeğinden şahit oluyoruz ve o satırları okuren tabiri uygunsa içiniz parçalanıyor. kendi yaşamınızı sorgulamadan edemiyorsunuz ve âdeta bakış açınız değişiyor.
dert ettiğim şeyler gerçekten çözümsüz mü? ulaşmak istediğim yol ne kadar imkansız? çevreme (örneğin ağaçlara) yeterince değer veriyor muyum? para sevgisizliğe değer mi? geç kalınmışlıklar telafi edilir mi? bir nesne, canlı yalnız isminden mi ibarettir? içimdeki ağaca yeterince besin veriyor muyum yoksa onu umutsuzlukla çürütüyor muyum?
okurken tıpkı yue'nin yaptığı gibi içimde bir ağaç yetiştirdim ve özenle besledim onu. solmaması için. ismini de "ukiyo" koydum. ukiyo, yaşamın dertlerinden uzaklaşıp anı yaşama anlamına geliyor ve ben tai'nin yue ile buluştuğu zamanlarda onlarla beraber bu hisler içindeydim. bu
okuyalı bir hafta olmasına karşın sürekli aklımın bir köşesinde bulunup düşünce ve hislerimle tartışma içerisinde olan bir kitaptan bahsetmek istiyorum
kitabımız ilişkiler, toplumsal yaşamın yanı sıra siyasetten, yozlaşan iktidarların geleceğe etkilerini ve sonuçlarını anlatıyor. bununla da kalmayıp belki en can alıcı noktası evet ama çoğumuzun gündemde bakıp geçtiği gözümüzü kapamak zorunda kaldığı buna zorlandığımız o konuyu ele alıyor. doğru tahmin! hükümetin yalnızca karnını doyurabilmek, hayatta kalabilmek adına bir umut çabalayan insanların, kurulların haklarını ve verdiği onca emeği nasıl sömürerek hayır hayır sömürmekle de kalmayıp yalnızca işinde olan onca masum insanı cezalandırıp haklarından ederek milyoner olduğunu anlatıyor.
kitabı bitirdiğimde gözlerimin yaşlarıyla beraber son satırlarda birbirini takip eden o kelimeleri gördüm "kurgu" olduğu fakat ne yazık ki "gerçeklerden esinlenilip, filipinleri ziyâret sırasındaki gözlemlerin yorumlanarak" yazıldığından bahsediyordu. o an bir ürpertiyle beraber rahatlama kapladı içimi çünkü bir an yaşanılan tüm olayların kesin gerçek ya düşüncesini savmıştım fakat sonra yine huzursuzluk bastı çünkü bu hikaye belki filipinlerde geçse de dünyanın birçok noktasında daha ayakta durmasını öğrenir öğrenmez karnını doyurmak adına çöpleri karıştırmak zorunda kalıp hayatının devamında (tabii mümkünse) tüm bu sorunlarla başa çıkarak yaşamak zorunda kalan insanlar var :(
keşke yalnızca bunları bilmekle kalmayıp tüm çabamızı adayabilsek
özel kapak tasarımından etkilenip okumak istediğim bir kitabın böylesine kısa sürede böylesine çarpıcı bir etki yaşatacağını düşünmezdim. resmen yarım saat içerisinde o kırk sayfa ve içerisindeki gerçekler yüzüme bir bir çarptılar.
evet, "hat bekçisi thiel"
gerçekliğe yabancı, takıntılı bir insan psikopatolojisi.
prusya demiryolları’nda görevli olan thiel’in yaşamı, yaşadığı talihsizlikler ve gördüğü halüsinasyonlarla çevrilidir. karısı minna doğum yaparken ölünce kendini büyüyen bir iç çatışmanın içinde bulur(çevreye verdiği yanlış izlenim veya çevrenin ön yargılı eleştirilerinin aksine) ve oğlu tobias’ın bakımı için yeniden evlenir amaaa hayat her zaman umduğumuz yaşamı karşımıza çıkarmaz. thiel için de bu böyledir hayatında büyük bir felaket yaşanır.
eserimiz, makineleşme tehdidi karşılığında insanın çaresizliğini, dindarlığını ve tutkularını örnekler üzerinden bize simgeleştirmektedir. bunu yaparken insanın psikolojisini çok yetkin yorumlamış ve okuyucuya aşılamayı başarmıştır ki sonuç bölümünde hazmedebilmek için duygu durumlarını kelime kelime okumak zorunda kaldım ve çok çok etkilendim. (kişiliğimin hassaslığını da ön plana katarsak hakkını verebiliriz tabii.)
hemen hemen herkesin okuyup hakkında bilgi sahibi olduğu bu kitaba ben de bir yazı bırakmak istiyorum çünkü düşüncelerimi tıpkı gözyaşlarımda da olduğu gibi içimde tutamıyorum. aslında kitabın kapağını kapattığımda sarılarak ağlama ihtiyacı duydum bu şekilde zehra ve mürşit bey'in yanında olmuş olacaktım fakat yapamadım bu beni hayli üzüyor çünkü kitabı okulumuzun kütüphanesinden ödünç almıştım hasar almasından endişelendim her neyse kitabımız öğretmen zehra hanım'ın hayranlık uyandıran, kasabada herkes tarafından sevilen, azimli, saf kişiliğinden bahsederek konuya girer. fakat bir eksiklik vardır "acımak" duygusu. hayat bu duyguyu belki de en acı şekilde tattırır ona. üstelik sadece zehra hanımla kalmaz okuyucularına da dorukta işler bu duyguyu. ne acıdır değil mi sevmek ihtiyacı duyduğum, en çok desteğini aradığın kişiyi yanlış tanımak sebebiyle nefret etmek zorunda bırakılmak. bu duygu beni her zaman korkutmuştur hep yanlış anlaşılmaktan korkmuşumdur ki kitapta bu sebeple kendimi fazlaca buldum ve kitap bittiğinde de şöyle bir kapatıp ailemi düşündüm acaba benden gizledikleri, yansıtamadıkları ne gibi acı duyguları var ve ben yanlarında olamıyorum ki belki de sebep oluyorum. ah hayat çok hassas bir yer kesinlikle daha çok dikkat etmeliyim. duygularda olduğu gibi seçimlerde de bir hayli dikkatli olmak gerek ki eserimizde de yine bu noktaya hayli dikkat çekilmiş. oturup yapılan hataları sorgulamamak ve gelecek için kaygılanmamak asla elde değil. ah bu eser hakkında söyleyebileceğim birçok şey var oturup saatlerce konuşabilir olumlu ihtimalleri düşünebilirim. iyi ki mürşit bey ve zehra hanım ile tanıştım. bu şekilde olmamalıydı belki ama elbet tanışmalıydım...
