Pınar
@e_pnr
595 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Hayat öyle bir yerdi ki kendimizi güzel hissetmek için çirkinlere, iyi hissetmek için kötülere, erdemli hissetmek için ahlaksızlara ihtiyacımız vardı. Şubedekiler benim hırsız olma ihtimalimi değil kendilerinin dürüst olma ihtimalini sevinçle karşılıyorlardı.
Sayfa 201
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İş arkadaşları????
Ne biçim insanlardı bunlar? Ufak bir parmak kesiğinden yayılan kanın kokusunu alıp, buradan dişime göre leş çıkar mı diye heveslenen akbabalara benziyorlardı.
Sayfa 201
Unutma Dersleri
Puan vermedi·368 syf.·
2026 14. kitabı
Unutma dersleri...
Feribe...
Nermin Yıldırım ve okuduğum diğer 2 kitap; Ev, Unutma beni apartmanı...
Hepsi yüreğimin içine, aklımın bir köşesine unutulmamak üzere yerleşti...
Nermin Yıldırım okumak öyle farklı bir yerde ki benim için. Çünkü hayatı alıyor, farklı bir yere taşıyor, hiç kimsenin kabul edemeyeceği şeyleri önümüze seriyor, hayatta her şey olabilir diyor ve sonra o muhteşem hislerle kitabın son kapağını kapattırıyor.
Kitapta yine çok az sayıda kişilik (kahraman demek istemedim) var. Böyle uzun bir romanı sadece 3-5 kişi ile ve bu kadar akıcı yazmak muhteşem ötesi...
Feribe'ciğim geçmişte büyük travmaları olan, yine hayata ve insanlara karşı sert duruşu olan, insanlardan uzak, yalnız bir kişilik..
Yanlış? bir ilişki, yasak bir ilişki yaşamış...
Aşk acısı çek (-tiğini sanıyor) iyor.
Vicdan muhasebesi yapıyor
Geçmişi ile hesaplaşıyoruz.
Hayat ile kavga ediyor.
Kendine savaş açıyor.
Ve unutmak için Mazi İmha Merkezine başvuruyor.
Unutmak-hatırlamak...
Bol bol bunu tartıyoruz, hayatı sorguluyoruz, doğru ve yanlış nedir, kime göre doğru, neye göre yanlış... Okurken yine kendi yaşadıklarımız ile hesaplaşıyoruz
Ya şükür???
Bol bol canım Polyanna'yı anıyoruz....
Her kitabı, her satırı okunası Nermin Yıldırım...
Sen çok yaşa ve bol bol yaz emi...
Seni, kitaplarını ve kahramanlarını seviyorum.
Sinirden elim ayağım titremişti. Neydi bu şimdi. Bütün manyaklar beni mi bulurdu? O an atasözü olarak dünyaya gelsem, "Alem deliye, ben akıllıya hasret" tim. Kesin.
Sayfa 200
Huniliyim, hunilisin, hunili, huniliyiz, hunilisiniz, hunililer.
"Yemin ederim, tam huniliksin sen ya!"
Sayfa 197