Reading ilindeki Reading zindanında
Bir utanç çukuru vardır orada,
O çukurda bi adam yatar, biçare
Delik deşik olmuş, alevin dişleriyle
Sardılar onu yanan, kavrulan bir kefene
Ve bir isim bile yazamadılar kabrine.
Şimdi yatsın orada sessizce,
Ölüler dirilinceye dek mahşerde: Lüzumu yok göz yaşı dökmenin,
Ya da beyhude serzenişlerin: Bu adam sevdiğini öldürmüştü,
Ve bu yüzden de ölmüştü.
Ve herkes öldürür sevdiğini,
Bunu böyle bilin,
Kimi hazin bir bakışla öldürür,
Kimi latif bir sözle,
Korkaklar öperek öldürür,
Yürekliler kılıç darbeleriyle!
Rahip ne bir dua okudu
Onun namussuz mezarında,
Ne de bir istavroz çıkardı
İsa'dan günahkarlara yadigar kalan,
O adam da günahkardı halbuki
Ve İsa onları kurtarmaya gelmişti.
Onu böylesine sarsan her şeyi,
Böyle feryat ettiren bütün elemi,
Sonsuz pişmanlıklarını, döktüğü onca teri,
Kimse bilemez benim bildiğim gibi: çünkü,
Birden fazla hayat yaşayanı
Birden fazla ölüm bekler.