ellis bell
@earnshaw
Reklam
Hissetmeye başlayan bir adamın hikâyesinde kaçınılmaz olarak okuduğumuz şey: His. Hisler… Upuzun bir romanı bitirmiş gibi oldum bu kısacık içe dönüş öyküsünü sonlandırırken. Belki kendimi onun kadar iyi tanımamam sebebiyle yoruldum, belki tanıyalı epey bir zaman olduğundan, belki benliğimle tanışmaya hazır hissetmediğimden. Belki de hiç bu kadar detaylı düşünmediğimden. Kısası özü, olağanüstü bir geceyi sadece okurken dahi tek bir geceye sığdıramadım… Birkaç olağanüstü sabaha ihtiyacım olduğunu hep hissettim.
Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.
… sadece kendi kaderlerini bir gizem olarak yaşayabilenlerin gerçek alamda yaşadıklarına inanıyorum.
Ah, ne olursa olsun bu canlılığın içine dalmalıydım, başkalarının bu nabız gibi atan, gülen, soluk alan tutkusuna bir şekilde ben de katılmalıydım, ne olursa olsun ben de içlerine karışmalı, damarlarında akmalıydım; kalabalığın ortasında iyice küçülmeli adsızlaşmalıydım, dünyanın kirinin içinde bir tek hücreliden ibaret kalmalıydım, on binlerle birlikte çamurların içinde zevkte titreyerek kıvılcımlanan bir yaratık olmalıydım – ne olursa olsun bu bereketin, bu anaforun içine atlamalı, kendimi kendi gerginliğimden bir ok gibi fırlatmalıydım bilinmeyenin içine doğru, beraberliğin göklerine doğru.
Reklam