Neden burada kendini bu kadar güvende hissettiğini merak etti. Karşılarında bir engel belirse, ilk parçalanan şu camla kendi sinesi olurdu. Gülümsedi, cevabı çabucak kavradı: ilk olmanın güveniydi bu. Rotayı bilmenin güveniydi. İlerideki bilinmeyen bir gücün, bilinmeyene doğru çekip götürdüğü biri değildi. Var oluşun en harikulade duygusu buydu. Güvenmek değil, bilmek!