Adil oyun diye bir şey yoktu. Bir kere yere düştün mü sonun geldi demekti. Eğer öyleyse, o da hiçbir zaman yere düşmeyecekti.
Sayfa 14
Reklam
Ufalıyor alışkanlığın zincirini,
Nicedir beklenen göçebe sıçrama;
Ve uzun süren kış uykusundan,
O vahşi soy yine açıyor gözlerini dünyaya.
Sayfa 1 - John M. O'Hara'nın "Atavizsm" adlı şiirinden.
Dipte, bir yerde karanlığa gömüldü. Bu kadarını bilebildi. Karanlığa yuvarlanmıştı. Aynı anda bildiği son şey, bir daha bilemeyeceği oldu.
Sayfa 447
Bulanan bilincinde, 'bu acı ölüm değil,' düşüncesi dalgalandı. Ölüm acıtmazdı. Yaşamdı bu acıyan; bu korkunç boğulma duygusu yaşamın verdiği acıydı; yaşamın ona indirebileceği son darbeydi bu.
Sayfa 447
Yaşam, acı veren bir yorgunluk halini alınca, bütün bu yorgunluğu sonsuz uyku içinde dinlendirmek için ölüm hazırdı.
Sayfa 445