Tüm korkularımı çağlayan bir nehir gibi kendime doğru akıtıyorum. Önce hissi geliyor yaşayacaklarımın. Duygusu dört bir yanımı kaplıyor. Korku ile gelen hislerden ayaklarım kanayana kadar kaçmak istiyorum. Işık hızında bile kaçsam yakalanacağımdan emin olduğum bu hisler ansızın ama bilindik şekillerde dikiliyor karşıma. Yüzleşmek, hayatla yüzleşmek. Kaçtıklarınla yüzleşmek büyütüyor en nihayetinde seni. Her bir büyümüşlük geri dönülemez bir dönüşüm ruhunda. Tırnaklarımla o ruhu kazıyarak geri dönmeye çalıştığım zamanlar oldu. Dönülemez olanla ilk karşılaştığım an bir kere daha büyüdüm. Artık seni büyüten tüm bu hislere kucak açmasan da mutlak bir kabulle tebessüm ediyorsun. Ruhunu da, seni de seviyorum güzel kadın. En çok da büyüttüğün o küçük kızın hatırına.