faraza
@ebrarnder
Sımsıkı tuttum kaderimin iplerini, artık yaşadığımı hissediyorum.
Umutsuz VakaDuygu ve Düşünce
Çoğu insanın içinde barındırdığı gerçek manayı anlamadığı ve anlayamayacağı bir kavram. Maddiyat odaklı bir dünyada yetersiz maneviyatı normal karşılayan insanların maneviyatasızlığın nasıl bir şey olduğunu anlamamalarına şaşmamalı. Hissedememenin, sanırım daha çok 'iyi' olan hiçbir şeyi ve çoğu zaman 'kötü' olan şeyleri de hissedememenin manası sayılı insanda gizli. Acıya ve göz yaşına hasret kalmanın, damarlarında akan kanın içinde dikenler gizli olmasının, aldığın her nefeste ciğerlerine zehir dolmasının nasıl bir şey yaşattığının ya da daha doğrusunu söylemek gerekirse her saniye nasıl öldürmeden öldürdüğünün bilgisi sayılı insanda gizli. Her gece kanını tükenmiş göz yaşlarının yerine akıtıp canını alması için Tanrı'ya dua eden, her sabah doğan güneş ile daha da karanlığa gömülen aciz ve çaresiz insanlarda. İnsan? İnsanlığından geriye bir hiçlik kalmış olmasına rağmen büyük bir umursamazlık ile insan olarak tasvir edilen insanlarda. Yaratıklarda. Hiçlikten gelip hiçliğe giden yaratıklarda. Varlığı hiçliğe mahkum yaratıklarda. Yaşamak için gönderildikleri dünyada bir saniye durmaksınız aynı lanetli ölümü tatmaya mahkum edilen o muazzam derecede umutsuz yaratıklarda.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İnsanlıktan Yoksun İnsanlıkDuygu ve Düşünce
Mutlu bir çocuktum ben; mutlu, masum, saf... Bana, bana ne yaptılar? Bana bunu neden yaptılar? Çocukluğumu neden aldılar elimden? Hayallerimi, umutlarımı, duygularımı.. Yaşama hakkımı neden aldılar elimden? Ben... Ben... Ben gerçekten hak ettim mi? Tek isteği huzur olan bir çocuk hak eder mi varlığının her zerresinde derin yaralar bırakılmasını? Bir çocuk yaşamı en çok hissetmesi gerektiği yaşlarında ölümü arzulamayı hak eder mi? Hak eder mi oyunlar oynayıp gülmesi gerektiği zamanlarında yalnızlığı ile yaşamaya mahkum edilmeyi? Derin nefesler alıp yaşamla dolduğunu hissetmek yerine kendi nefeslerinde boğulduğunu hissetmeyi hak eder mi? Hak eder mi yaşayan herhangi bir canlı ölümü her gece, her gece tekrar tekrar hissetmeyi?
Söyle bana insan, sen olmak için ne yapmak gerek? Samimiyetsiz gülüşleri sıcak tebessümlere tercih etmek mi yoksa sahte hislerle insanları kandırmak mı? Yalanlar söylemek, can acıtmak, hissetmemek, düşünmemek, konuşmamak, saklanmak, olmayan bir kişinin karakterine bürünüp kendini kaybetmek...
Eğer bu ise insanlık denen şey, adına hastalık demek gerek. Eğer insanlık bütün ömrünü tiyatro sahnesinde canlandırılan kurma bir hikayenin karakteri gibi geçirmekse, istemem insan olmayı. Göz yaşlarımı ve acılarımı torbama koyup giderim. Yalnızlığımı yoldaş ederim kendime. Bir garip mahlukat olarak göçer giderim bu dünyadan. Sizin insanlığınız sizin olsun, benim garipliğim benim.
