Ebru Telkenaroğlu
@ebru_kitapkurdu
Kitaplarım, bana yetecek kadar büyük bir krallıktır.
Anaerkil DünyaEdebiyat
Konu gayet güzel. İlginç bir fikir seçilmiş, bu konuda hakkını yiyemem. Ama ben kendi adıma eğer bir kitap sosyal mesaj verecekse bunu hikaye örgüsüyle vermesini tercih ederim. Burada da Devrim'in yaşadıkları gereken mesajı veriyor zaten, bir de aptala anlatır gibi tekrar paragraflarca propaganda yapılmasına gerek yoktu. Eğreti duruyor böyle şeyler. İkinci sıkıntı da elbette ki Bade'nin tavrı. Hadi birinci seferde yanlış anladın, ikinci ne alaka? Yani içimi şişirdi o kısım, ve açıkçası ben de çoğu kişi gibi ikinci kitaba gerek olmadığını düşünüyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Vakit KaybıEdebiyat
Bir paylaşım vardı, "ben twit atarken bile elli kere düşünüyorum, siz neyinize güvenip de kitap yazıyorsunuz" diye, tam olarak hislerim bunlar kitapla ilgili.
Arkadaş, fantastik kitap yazıyorsun, doğru dürüst bir evren oluşturma yok, karakter tanıtma yok, olaylar arasında bağlantı kurma yok... Kitap boyunca her şey "yaptım oldu, gönderdim gitti, söyledim inandı" şeklinde ilerliyor. Hiçbir şeyin neden ve nasıl olduğunu tam anlamıyoruz, karakterlerin motivasyonlarını çözemiyoruz, bize sunulan evrenin kurallarına dair hiçbir şey bilmiyoruz, doğru düzgün bir antogonist de yok... Kitap devasa bir olaylar yığını. Başladığımı yarım bırakamama gibi bir hastalığım olduğu için sonuna kadar okudum ama cidden harcadığım vakte yazık şu kitap için.
Yani... İşte.Edebiyat & Roman
Konu seçimi çok güzel, ama işlenmesi konusunda zayıf kalmış yazar. Zira nüfus fazlalığı, kaynakların tükenmesi ve bu yüzden çıkan ayaklanmalar aşırı yüzeysel geçiştirilmiş ve saçma bir cinayet kurgusu bütün bunların önüne geçerek uzuun uzun anlatılmış, oysa ki tam tersi olmalıydı. Ha, akıcı mıydı, akıcıydı. Sadece tam bir şeyler olabilecekken olamamış gibi hissettiren bir kitaptı.
Enteresan bir yolculuğa hazır olun.
Bayağı ilginç bir kitaptı, yani ne bekliyordum bilmiyorum ama bunu beklemediğim kesin:)
Bir İngiliz edebiyatçısı ve bardolater olarak, okurken bayağı zevk aldığımı belirtmem lazım öncelikle. Hikayemizin kahramanlarının Shakespeare takıntısı, sanırım ancak Shakespeare'i derinlemesine incelemiş ve eserlerinin fazlasıyla içine girmiş insanların empati yapabileceği bir şey. Acayip mi, evet. Tuhaf bir şekilde hoşuma gitti mi? Yine evet:)
Hikayedeki gizem ve tansiyon güzel yedirilmişti kitaba. Kendimce bazı tahminlerde bulunmaya çalışsam da, sonu yine de beklemediğim şekilde bitti ve bunu sevdim. Sanırım tek şikayetim, grubun arasındaki gerilimin biraz aceleye gelmesiydi. O kısım daha ayrıntılı olabilirmiş diye düşünüyorum.
Sonuç olarak, kitabı sevdim. Aşırı mükemmel değildi ama, kendini okuttu, akıcıydı ve farklıydı. Bu da benim için yeterli.
Öyleyse hoşçakalın dostlarım!
"Kaçıp gitmek suç sayılmaz/Yüreklerin taş kesildiği yerden". (Macbeth)
"Ama gerçek farklıdır. Gerçek dişini geçirir sana. Gerçek, gerçek."
İşte Maus'u bu kadar farklı yapan da bu. Gerçek. Okuduğunuz hikaye bir kurgu değil, birinin hayal gücünün ürünü değil, uydurma değil. Gerçek.
Maus, yazar Art Spiegelman'ın babası Vladek'in hikayesini anlatıyor. Vladek, Auschwitz'den sağ kurtulmayı başarmış şanslı (!) insanlardan. Ve biz onun öyküsü nezdinde, zalimliğin bir ülkenin üzerine nasıl yavaş yavaş kabus gibi çöktüğüne tanık oluyoruz.
Yazar her şeyi o kadar net ve sade bir tarzla anlatmış ki... Nedenlerle, politikalarla uğraşmıyor, bir şeyleri irdelemiyor, olayları bir dram pornosuna çevirmiyor... Sadece ve sadece ne olduysa onu aktarıyor bize, ki bu da anlatılanları daha da vurucu yapıyor bir şekilde.
2. Dünya Savaşı ve toplama kamplarında yaşananlar bir yana, kitabın bir diğer etkileyici yönü de Art ve Vladek arasındaki baba-oğul ilişkisi. Vladek'in geçmişteki yaşantısından getirdiği tüm o takıntılar, tuhaflıklar, huysuzluklar ve bunların Art'a yansıması, Art'ın kendisini babası karşısında hep yetersiz hissedişi... Çünkü ne yaparsa yapsın, bir toplama kampından sağ çıkmanın daha üzerinde bir şey yapamayacak hayatta.
Üzerine saatlerce konuşabileceğim ince ayrıntılarla dolu, sizi "ısıran ve sokan kitaplar" kategorisine giren bir çizgi romandı Maus. Etkisini uzun süre üzerimden atabileceğimi sanmıyorum açıkçası. Çizgi roman türünün takipçisi değilseniz bile Maus'a bir şans verin. Çünkü dediğim gibi: Gerçek.
