Ömrüm boyunca yaşadiģim hep buydu.Içimde gizli bir yakalanma ümidiyle kaçip durmuştum ve kimse bulup getirmemişti beni.Değil bulunmak istediğimi kaçtigimi bile farketmemişlerdi.
Insan agir ortuleri kaldirip altindakine bakma cesareti buldugunda bir tek kendini bu kadar yakin gorebiliyor.Sonra gunun birinde aniden sunu farkediyor:Aaa hayatim boyunca tiksindigim insan benmişim!
Yalancılığa da, doğruculuğu da tahammül etmeyen bir dünyadayız. Sırasına göre yalanla doğruyu combine * eden bir cemiyetve ruh yapımız var. İnsan realitesi tezatlıdır. Sen şimdi bunu anlamazsın. Bazan hakikat vahşidir, insanların arasına salıvermeye gelmez.
Protoplazma’nın * arz üzerindeki iki yüz elli milyon yıllık uzun macerasından sonra bile insanın en basit tabiat hâdiseleri karşısında bir sürü boş itikat * hesabına telâşlanması saçma değil mi?