Gözlerimizi hayata sımsıkı yumarak daha ne kadar yolumuza gidebilirdik? Elbet bi yerde toslayacaktık duvara. Yoklukla, faniliğimizle karşılaşmamak için gözlerimizi hayattan kaçırıyoruz; yaşıyormuş gibi yaşayarak, yaşayanlar mezarlığının bi üyesi olarak. Yoklukla karşılaşmaktan kaçmak hayatı marazi ve sahte biçimlerde yaşamamıza yol açar.