"Umut; sayfaların bittiği, satırların son noktasına kalemini koyduğu yerde yeni sayfalar açan miftah. Boş bir sayfada kelimeleri açtıran çiçek. Ansızın donuklatıp, gözyaşını yağmur gibi düşüren rahmet..."
"Ağlayamamak da duyduğu çaresizlik hissini arttırıyordu. Kayıp birkaç dakikayı bazen bir ömürlük çaba telafi edemezdi. Ya yaşamlarını kayıp günlerini, haftalarını nasıl telafi edeceklerdi?"
"Hatırlamak lanettir; bu zamana kadar isteyerek unutabildiklerin için ne kadar şükretsen az... İstediğin halde hatırlayamadıkların için de artık çok geç..."