Görünmez Kadın
@ecitaha
637 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Güzel yürekli bir annenin otobiyografik kitabını yeni bitirdim. Daha önce okumadığım bir yazarın kitabına başlarken beğenecek miyim acaba diye düşünürüm. Arka kapağa bakınca, gerçek hayat hikayesi okuyacağımı fark ettim. Biyografileri ya da otobiyografileri oldum olası sevdiğimden kitaba daha bir hevesle başladım. Bu bir down sendromu hikayesiydi.
Süreyya Ülkü Güler, eşi ile hayatlarının en güzel anına, evlat sahibi olmaya hazırlanırken yaşadıklarını duygulu bir şekilde yazmıştı. Yavrusu, İnci'si, çoğumuzun çok az bilgi sahibi olduğu bir özellikle, bir fazla kromozomla dünyaya geliyordu. Süreyya Hanım, olumsuz gibi görünen her şeyi tersine çevirmesini bilen, çok özel bir anne olduğunu, yaptıklarıyla gösteriyordu. Kitabı okudukça onun amacı buymuş, güzel evladıyla birlikte tüm ön yargıları yıkmak, insanların bakış açılarını değiştirmekmiş diye düşünmeden edemedim. Süreyya Ülkü Güler, + 1 fazla kromozomla hayatlarına giren, dünya tatlısı kızları İnci'yi ve ona duyduğu sevgiyi ne kadar güzel anlatıyordu. Öğretmen, yazarın hayatı, İnci öncesi ve İnci sonrası diye, sanki ikiye ayrılmıştı. En güzel gülen çocuk yarışması yapılsa birinci olabilecek, özel ve güzel evladıyla, hep mutlu ve umutlu olması için bol, bol dua ettim.
21 Mart, Down Sendromu Farkındalık Günü. Belki de biraz araştırma yapıp bu sendromla ilgili bilgi sahibi olursak, çevremize karşı daha duyarlı oluruz değil mi? Şahsen, ben kitabı okuduktan sonra bu konularla ilgili araştırma yapmaya başladım bile.
Reklam
İtiraf etmem gerekir ki, genelde ''Denemeler'' yerine güzel bir roman okumayı tercih ederim. Karşıma okumak istediğim bir yazarın bu kitabı çıkınca denemek istedim. İyi de yapmışım.
Yazar, din, zindan, intihar, ihanet gibi konuları, edebiyat ve tarih açısından inceleyip beyaz bir sayfanın üzerine yaslamış. Kitabın sonunda benim de çok merak ettiğim bir de soru sormuş. Romanlar bittikten sonra kahramanlarına ne oluyor? Ne yapıyorlar, ya da ne yaparlardı? Yani, ya sonra. Velhasıl. Ben bu kitabı pek beğendim.
Nasıl ki Dante 14. Yüzyılda yazdığı ''İlahi Komedya'' kitabıyla dünyaca tanınmışsa, bence Nazan Bekiroğlu'da ''La Sonsuzluk Hecesi'' ile aynı tahta oturabilir. Kitabı okurken, bu düşünceler içindeydim. Yüzyıllar sonra, bu kitap bir klasik olacakmış gibi hissettim. Kim bilir? Biz bunu göremesek bile torunlarımız, ya da onların çocukları görürler, neden olmasın?
Yazar, ilahi dinlerin kitaplarında yazan bir konuyu işlemiş. Adem ile Havva'nın şeytanın telkiniyle cennette yasak meyveyi yemeleri ve dünyaya atılmalarını. Çoğalmalarını, evlatlarıyla toprağa kök salmalarını. İlk cinayetin acısını, dramını, trajedisini. Habil ile Kabil'in gerçeğini. Kabil'in kararan kalbini, elinde tuttuğu, kardeşinin kanına bulanmış bahtsız taşı. Kitabı okuduğum süre boyunca, neredeyse 400 sayfalık bir şiir kitabı okumuşum gibi oldum. Kadim zamanların romanı diyebileceğim, kitap o kadar içe işliyordu ki, bittiğinde adeta sarsıldım, derin düşüncelere daldım.
