Allâme şeyh Aliyyü'l-Kaarî der ki: "Bir kimse dünya maîşetini temin için çarşıya giderken kelime-i tevhîdi söylese, yani 'Allah'tan başka hiçbir tanrı yoktur. Ancak O vardır. Şeriki yoktur. Mülk O'nundur. Hamd O'na mahsustur. Dirilten ve öldüren O'dur. O, Hayy u lâ-yemutdur. Yani dâima diridir ve hiçbir zaman ölmez. Hayır ancak O'nun elindedir. O, herşeye kadirdir' derse Allah ona binlerce hasene yazar, binlerce günahını mağfiret eder, derecesini binlerce defa yüceltir ve onu bütün tehlikelerden muhafaza eder." Bu hadîsin şerhinde diyor ki:
"Burada ecrin bu kadar fazla verilip bunca günahın mağfiret edilmesine sebeb, bu zikirleri bilhassa çarşıya giderken söylemesindendir. Çünkü çarşı pazar gaflet yerleridir. Böyle bir yerde Allah'ı unutmayıp zikreden kimse gaziler içinde mücahid gibidir.
"Mesajları okumana gerek kalmadı," dedi. "Çünkü orada yazdığım her satırı şu an bu koridorda, senin karşında dururken anlıyorum. Bunca zaman hep bir yerlere yetişmeye, bir şeyler başarmaya çalıştım. Ama vardığım hiçbir yer bana bu huzuru vermedi."
Biraz daha eğildi ama gözleri bu kez doğrudan bana hitap ediyordu. "Bunca zaman nereye gittiğimi bilmeden yürümüşüm," dedi. "Ama şimdi anlıyorum..."
Derin bir nefes alıp gülümsedi.
"Ben yolumu buldum."
Reklam
"Peki ya senin çiçeğin hangisi Mimar Bey?" diye sordum heyecanımı gizlemeye çalışarak. "Senin hikâyen hangisine benziyor?"
Toprak bir adım daha yaklaştı, sesi fısıltıya dönüştü. "Benim hikâyem henüz yazılıyor Asya. Ve sanırım o hikâyede artık sessiz kalmak istemeyen bir pembe kamelya var."
"Toprak Bey'e hem çiçek dikmeyi hem de... iletişim mi öğreteceğim?"
"Sadece çiçek değil," dedi Cihan Bey gülerek. "Doğayla ve insanlarla konuşmayı öğret ona. Çünkü bu otel sadece cam ve çelikten ibaret olursa bu kasaba onu asla kabullenmez. Onun biraz 'buralı' olması lazım."
Ben ise hep gözlemledim: Çevremdeki ilişkileri, insanların birbirine bakışlarını, söyledikleri sözleri... Ve içten içe hep aynı soruyu sordum: "Gerçekten âşık oldun mu yoksa sadece birini çok sevmeyi mi bekliyorsun?"
Yıllarca gerçek aşkın ne olduğunu düşündüm. Ben miydim aşkı kitaplarda gördüğüm, dizilerde yaşanan kadar büyülü sanan? Yoksa aşk denen şey, insanların kendini kandırdığı bir oyun muydu? Bunu yıllardır kendime soruyorum. Gözlerin birbirine takıldığı, kalbin hızla attığı, birinin seni düşündüğünde içini ısıtan o duygu... Gerçekten bu muydu aşk? Yoksa sadece beynin sana oynadığı bir oyun muydu?
Reklam
Reklam