Bir zamanlar olduğum çocuk, Woroino'lu çocuk artık yok, ve tüm varoluşumuzun şartı kendi kendimize karşı sadakatsizlik.
En eski hayaletlerimizin tam da en iyi, en sevilen, en özlenen hayaletlerimiz olması tehlikeli bir şey.
Bu mektup, dostum, çok uzun olacak. Yazmaktan pek hoşlanmam. Sözlerin düşünceye ihanet ettiğini çok yerde okudum, ama bana öyle geliyor ki yazılı sözler düşünceye daha çok ihanet ediyor.
Onlar, sürekli yer değiştirmenin, sürekli yeni şeyler görmenin, kalıcı bir yuvaya, doğumda ve ölümde sabit bir üne sahip olmamanın insan ruhu için en büyük lanet olduğunu düşünerek beni ebedi göçebeliğe mahkum ettiler.Fakat onların verdiği cezayı ben bir kutlamaya dönüştürdüm; bir yolcunun, kaşifin, gezginin, göçebe şövalyenin muhteşem ruhuna sahip oldum ve böylece, sürekli farkın ve daimi değişimin içinde, yargıçlarımın ve cellatlarımın hayatından çok daha zengin bir hayat yaşıyorum.