Paulo Freire bu kitabında; insanların, dünyayla ilişkilerindeki problemleri tanımlamalarını ve kendini tekrar eden yabancılaştırıcı günlük rutinlerden sıyrılıp, hayatı anlamaya çalışmalarından bahsediyor. Sorgulamayı ve eleştirel düşünmeyi öğrenmenin altını çiziyor. Bunun ancak eğitim yoluyla insanlara öğretilebileceğini anlatıyor. Ezen-ezilen ilişkisi üzerinden, bir ya da bir grup insanın diğerlerinin üstünde kurduğu egemenliği ve egemen olanın altındakileri ifade etmektedir. Vermek istediği mesajı ise dört bölümde yani dört farklı boyutta anlatıyor.
Birinci bölümde; ezilenlerin pedagojisinin gerekçesi, ezenlerle ezilenler arasındaki
çelişki ve bu çelişkinin nasıl aşılacağını anlatıyor.
İkinci bölümde; eğitim sistemi üzerinde duruyor. Ezmenin aracı olarak "bankacı" eğitim modelini, bu modelin varsayımlarına ve eleştirisine yer veriyor. Problem tanımlayıcı modelin önemini vurguluyor. Eğitimin karşılıklı bir süreç olduğunu ve
dünya aracılığıyla gerçekleşeceğini anlatıyor.
Üçüncü bölümde; eğitimin özünün diyalogculuk ve diyalog olduğunu ifade ediyor. İnsan - dünya ilişkisi, üretken konular ve özgürlüğün pratiği olarak eğitim programlarının içeriğinin diyalog temelli olması gerektiğini vurguluyor.
Dördüncü bölümde; diyalog karşıtlığından bahsediyor. Ezmenin aracı olarak diyalog karşıtlığı eylem kuramı ve özelliklerini anlatıyor. Boyun eğdirme, manipülasyon ve kültürel istila gibi konulara yer veriyor.
İlk iki bölümü severek okudum. Son iki bölümde biraz sıkılsamda okumanızı tavsiye ederim. Keyifli okumalar..