Ömründe ilk defa evliliğin anlamı önünde, güçsüz ve eli kolu bağlı kalıp sonunda anlamaya mecbur oluyordu. Koca denilen birinin haklı haksız keyfine esir olmaktan başka bir şey olmayan, mutlu denilenleri ise onun her türlü heveslerine şartsız kul köle olmaktan ibaret olan bu evlilik onda nefret uyandırıyordu.
“Çünkü sen varsın benim yanımda ve..”
“Ben varım senin yanında. Biz ikimiz hep birbirimizin yanındayız, işte böylece bizi düşünen biri var bu dünyada.”
İnsanın yüreğinin iyi olması için akla ihtiyacı yoktur. Bana zaten bu ikisi birlikte pek olmuyor gibi geliyor. Gerçekten akıllı bir adama bakıyorsun, hiç de iyi biri olmadığını görüyorsun.
Algoritmanın hayatımı adım adım izleyerek benim için belirlediği kariyer yolu, gerçek hayatta neyi yapabilecegimi, neyi yapmak istediğimi, nerede anlam bulduğumu yansıtamaz. İnsan algoritmalara sığmayacak kadar karmaşık, dinamik ve çok boyutlu bir varlık. İyi ki.