Biz canlıların cehennemi, gelecekte var olacak bir şey değil. Eğer bir cehennem varsa, burada; çoktan aramızda. Her gün içinde yaşadığımız, birlikte, yan yana durarak yarattığımız cehennem. Acı çekmemenin iki yolu var: Birincisi, pek çok kişiye kolay gelir; cehennemi kabullenmek ve onu görmeyecek kadar onunla bütünleşmek. İkinci yol riskli; sürekli bir dikkat ve eğitim istiyor. Cehennemin ortasında cehennem olmayan kim ve ne var, onu aramak ve bulduğunda tanımayı bilmek; onu yaşatmak, ona fırsat vermek.
Düşündüğüm için ben var değilim, sizler varsınız. Sizler benim zihnimdeki düşüncelerden ibaretsiniz.
Düş görüyorum, öyleyse ben varım. Varım ama ben kimim?
" ..hazine odasındaki paraları yağma eden şu zavallılara bak. eğer kitaplıklardaki ciltler dolusu bilgiyi kullanabilecek durumda olsalar, talan ettikleri paranın on katını, belki de yüz katını elde edebileceklerini bilmiyorlar..."