eda
@edakrb
Şu anda okuduğu kitap
"Gözlerimi karanlıkta açınca ve yanımda olduğunu hissedince, yıldızların tepemde olmadığına şaşırmıştım; gökyüzünü kendime işte o kadar yakın hissediyordum."
Sonsuz mutluluk ve huzurun harika bir tanımı değil mi, gökyüzünü kendine yakın hissetmek...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Puan vermedi·80 syf.·
8 günde okudu
·2021 9. kitabı
Yine bir Elif Şafak romanını yine çok beğendim. Mustafayla ilgili konuyu kitabın yarısına gelmeden tahmin edebilmiş olmak sürprizi biraz azaltsa da ailenin kalanının hikayesi, daha doğrusu bu hikayelerin karmaşık yapısı, birbiri içine geçişi; bahsedilen savaş zamanında iyi ve kötünün, doğru ve yanlışın iç içe geçişi gibi. Okurken bunca yıl öğrendiğim bildiğim her şeye rağmen ne tarafa hak vereceğime asla karar veremedim. Ne Zeliha ve Asya' ya asilikleri için kızabildim ne Gülsüm ve Levent' e aksiliği için ne de Çakmakçıyan ailesine, bu kadar nefret dolu oldukları için. Aslında ben kitabın amacının da bu olduğunu düşündüm: okuyucuya bazı gerçeklerin , iyi - kötü gibi, net çizgilerle ayrılamadığını göstermek, bodoslama ezberden eleştiri yapmadan önce kalbimize aklımıza danışmanın ve yargılamayı bir kenara bırakıp anlamaya çalışmanın kıymetini göstermek...
Kitapta çok şaşırdığım bir konu, sanki iki milletin koskoca kalabalık bir topluluk değil de iki insan, daha doğrusu çok husumetli iki insan gibi algılanması, üstelik herkesten de bu tavrım beklenmesiydi. Dahası, söz konusu iki toplum geçmiş konusunda taban tabana zıt olmasına rağmen bu 'taraflar'ın husumetini sürdürmesiydi.
Ve en çok dikkatimi çeken bir diğer konu geçmiş, şu an ve gelecek hakkındaki dairesel ve sürekli akış hakkında en güzel açıklamaları yapmasıydı.
Hangi kısmından bahsetmesem haksızlık olacağını düşündüğüm için karmakarışık bir inceleme yazısı oldu ama bence kesinlikle ön yargılarınızı -sadece kitaba karşı değil insanlara ve toplumlara karşı olanları da- bırakıp okumalısınız.
Çok yüksek beklentilerle başladığım için olacak, sonunda duygusallıkla karışık hayal kırıklığı duymama sebep oldu. Ama hakkının yenmemesi gerektiğini düşündüğüm birrkaç konu var tabi ki. Savaşa duyulan derin nefret ve yine de öldürmeye duyulan derin arzunun çok net yansıtılması gibi. Kitapta genel olarak kan dondurucu bir kayıtsızlık vardı bence. Sayfalarca okuduğunuz karakter bir anda vuruluveriyor ve hikayedeki kimse buna tepki vermiyor, sonra bir kişi daha, bir kişi daha.. herkes kendini kurtarmanın ve hayatta kalmanın peşinde. Savaşta, zorlukta erdem diye bir şey yok, haklar yok, sanat yok, düşünce yok, sadece hayatta kalma çabası var. Yalnız kitabın savaş bölümü bitip daha huzurlu görünen yeri gelince sanki siz de savaştan kurtulmuş da huzur bulmuş gibi oluyorsunuz. Dünyanın bir yanında ne kadar savaş varsa, kalanında da o kadar yok. Bunun acımasızlığını, anlamsızlığını düşündüm bir süre ama dediğim gibi, savaşta düşünmek de yok.
