Eda Nur Koç
@edannurkoc
Makine Mühendisi
161 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Daha üzüm asması yaratılmadan sarhoş olanım ben
Sen doğmadan önce aşkınla berduş olanım ben
Eda Nur Koç
Bu dizeleri yazdıracak sevda nasıl bir şey olmalıydı ki sonunda onu kızgın çöllerdeki Mecnun misali ölüm vadisine sürüklemişti
Reklam
"Harese şudur evladım. Develerin çölde çok sevdikleri bir diken vardır. Gördükleri yerde o dikeni koparır çiğnemeye başlarlar. Keskin diken devenin ağzında yaralar açar, o yaralardan kan akmaya başlar. Kanın tadı dikeninkiyle karışınca bu, devenin daha çok hoşuna gider. Böylece yedikçe kanar, kanadıkça yer, bir türlü kanına doyamaz ve engel olunmazsa kan kaybından ölür deve. Adet budur oğlum, birbirini öldürür ama aslında kendini öldürdüğünü anlamaz."
Eda Nur Koç
"Acaba böyle aşklar harese miydi insanın kendini helak ettiği?"
Yaklaşık bir saat kadar önce kitabı bitirdim ve hala gözlerim dolu bir şekilde düşünüyorum, kitabın detaylarını sorguluyorum. Bu okuduğum ikinci Gülseren Budayıcıoğlu kitabı. Hayata Dön kitabıyla başlamıştım. Onda kitapta ara ara birçok karakter ve hikaye vardı. Buna başladığımda ise tek bir karakter ve çevresindeki birkaç kişinin hayatına dahil oldum. Başlarda hep aynı karakterin hayatını okumak özellikle Kenan Bey'in toksik ilişkileri, hayata dar bir pencereden bakması sıktı beni açıkçası. Gülseren Budayıcıoğlu'nun seanslardaki görüşlerine bayıldığım için şans verdim ve şu an iyi ki okumuşum diyorum. Kitaba gelecek olursak Freud'un "bilinçdışı" kuramına çok iyi değinilmiş. Kaderimizi, dünyaya geldiğimiz günden itibaren yaşadıkça doldurduğumuz bilinçdışımız yazıyor. Kaderimiz bir dantelin motifleri gibi sürekli kendini tekrar ediyor. Aslında bunu yaşam denilen uçsuz bucaksız sonunun ne zaman biteceğini bilmediğimiz, sürekli telaş içinde koşturduğumuz bir rutinin içinde farketmiyoruz. Ancak düşününce gerçekten de geçmişten gelen birçok duygu var içimizde. Bazen bunu bastırmışız, bazen saklamışız, yeni hayat kurduk hepsi geride kaldı demişiz ama hiçbiri aslında geçmemiş. Dantelin motifleri gibi bir döngü içinde bu bastırdığımız şeyleri farketmeden tekrar tekrar yaşıyoruz. Kenan Bey'in yaşadıkları tam da bu. Geçmişinde korktuğu yalnızlık duygusu ona birçok hata yaptırıyor. Zaman zaman kızıyoruz, sürekli kendini tekrar eden toksik ilişkilerini dinliyoruz. Yer yer üzülüyoruz. Çevresindekilerin "Kral" dediği adamın kaybedişine ve çöküşüne şahitlik ediyoruz. Ve sonunda kaybeden kralın tekrar eden motiflerine tanık oluşunu, pişmanlığını ve ne olursa olsun hayatta hiçbir şey için geç olmadığını öğretiyor bize. Tüm sır geçmişimizi tekrar ettiğimizi farketmek onu görebilmek
Mervé isimli okura yanıt verildi
Eda Nur Koç
Öyle gerçekten, son sayfalara kadar sürekli kızdım fakat değişimi beni şaşırttı ve çok etkiledi 🥺🤍