e d a
@edanurtt
Intermezzo’ya biraz temkinli başladım. Hem oldukça popüler bir kitap olması hem de genel atmosferinin depresif olması beni başta tedirgin etti; insanlar neden bu kadar sevmiş, ben de sevecek miyim emin değildim. Fakat akışı düşündüğümden çok daha iyiydi. Olay örgüleri birbirine öyle güzel bağlanıyor ki okurken ‘Burada neden böyle oldu?’ diye hiç sorgulatmıyor. Her karakterin gözünden kısa kesitler görmek de hikâyeyi zenginleştiriyor. Konusu aslında alışıldık bir hikâye, ancak yazarın anlatım tarzı ve uzun zamandır bu türde bir şey okumamış olmam, kitabı bana daha etkileyici gösterdi. Sonu tahmin edilebilir olsa da genel olarak güzel, kesinlikle okunabilir bir kitap.
Reklam
Kokan bir nesnenin adı olmayan sözcükler, yani soyut kavramlar, özellikle de töresel ve ahlaki cinsten olanlar ona zor mu zor geliyordu. Aklında tutamıyor, karıştırıyordu, yetişkin bir insan olduğunda bile istemeye istemeye ve çoğu zaman yanlış kullanacaktı hak, vicdan, tanrı, sevinç, sorumluluk, alçakgönüllülük, şükran vb. sözleri; her birinin neye karşılık olduğu karanlıktı Grenouille için ve hep de öyle kalacaktı.
Patrick Süskind’in Koku romanı, ilk sayfalarından itibaren okuru atmosferine çeken, güçlü bir girişe sahip. Özellikle yaklaşık ilk 100–200 sayfa boyunca Jean-Baptiste Grenouille’un karanlık dünyasına inmek hem merak uyandırıcı hem de farklı bir deneyim sunuyor. Konu özgün, anlatım zengin ve kitabın kokular üzerinden kurduğu dünya gerçekten etkileyici.
Ancak ilerleyen bölümlerde aynı tempoyu koruyamadığını hissediyorsunuz. Olay akışı yavaşlıyor, sürükleyicilik azalıyor ve sonuna dair merak duygusu zayıflıyor. Büyük beklentiyle başlayan okuma süreci, ikinci yarıda aynı heyecanla devam etmiyor. Buna rağmen olay bütünlüğünü koruyan, edebi yönü güçlü ve sıradışı bir roman olduğu da kesin.
Reklam