Selanik'teki evimin balkonu, zannederim çok daha genişti bu odanınkinden... Zannederim derken içim acıyor, insan doğduğu şehri, yaşadığı evi unutabilir mi? Elbette unutamaz ama zaman,hatıraları siliyor birer birer. "Ölüm,şehirlerimizi kaybetmekle başlar." Kim söylemişti bu cümleyi hatırlayamıyorum, ne yazık ki doğru... Doğru lakin eksik. Ölüm, şehirlerimizi kaybetmekle başlar, vatanımızı kaybetmekle neticelenir.
Ancak bu dünyada hiçbir şey ebediyen sürmez. Dolayısıyla neşe, ikinci dakikada birincidekinden daha az canlıdır;üçüncü dakikada biraz daha zayıflar. En sonunda da bütünüyle yok olur ve yeniden eski normal halimize döneriz; tıpkı durgun suya atılan bir taşın neden olduğu halkaların en sonunda suyun yüzeyiyle bir olup yitmesi gibi.