İnanılmaz bir tedirginlik içindeydi Hasan. Bu yüzden kendini kuşlara, böceklere vermişti. Şu dünyada sarılacak bir canlı, tutunacak bir dal arıyordu. Hasan, olan biteni hiç kimseye anlatamıyordu; öldürseler de söyleyemezdi. Her yandan kuşatılmıştı; dört bir yanı sarmışlardı. Ne yapsa, nereye gitse, bu kuşatmadan bir türlü kurtulamıyordu. Başını taştan taşa vuruyor, kendisini saran demir halkanın içinden bir türlü çıkamıyordu.
Yazıklanılacak bir şey yoktu, geçip gitmiş hiçbir şeye yazıklanmamak gerekiyordu. Yazıklanılacak tek şey şimdi'ydi, bugün'dü, yitirdiğim, sadece edilgen bir tutumla katlandığım, bana ne armağanlar sunmuş, ne beni fazla sarsmış bu sayısız saatler ve günlerdi.
Özellikle bu hoşnutluk denen şeye hiç mi hiç katlanamıyorum, kısa bir süre sonra çekilmeyecek kadar iğrenç ve tiksindirici buluyorum onu, içim karamsarlıkla doluyor, bazen hazları, ama gerektiğinde ağrı ve sızıları kendime yol yaparak başka iklimlere kaçıp sığınmaktan kendimi alamıyorum.
Bu hoşnutluk, bu ağrı ve sızılardan uzaklık, bu katlanılabilecek, bu yılgın günler güzel şeylerdir doğrusu; öyle günler ki, ne ağrı sızılar, ne sevinçler seslerini fazla çıkarmayı göze alabilir, her şey fısıldayarak konuşur ve ayak parmakları üzerinde bir gölge gibi devinir usulcacık.