Bence insanların arasında en kötüsü olduğunuzda, başkalarının içindeki en kötüyü bulmak bir tür hayatta kalma taktiğine dönüşüyordu. Kendi karanlığınızın gerçek rengini saklama ümidiyle yoğun bir şekilde insanların içindeki kötülüğe odaklanıyordunuz.
Duyguların da mevsimi olmalıymış meğer. Nefiste her daim kış, kalpte sonbahar yaşanmalıymış ki kalp, yapraklar gibi döksün bağlandıklarını tek tek. Hüzün, kalbin sonbaharıymış...