Eda Kara
@edolik
20 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Odile varken, kendisini ne çok seversem seveyim, beni kendisinden uzaklaştıran kusurları vardı; Odile gitmişti, gene bir tanrıça oluyordu; kendisinde bulunmayan erdemlerle süslüyordum onu.
Sayfa 97
915.jpg){kind=small}
Reklam
Erkeklerle kadınların bağıntıları konusunda, benim için yepyeni bir gerçeği sezinlemeye başlıyordum. Onları, bu kararsız yaratıkları, düşüncelerini ve başıboş arzularını bağlayabilecek güçlü bir yönün ardında koşar görüyordum; bu gereksinim erkeğe bu yanılmaz pusula, bu değişmez nokta olmak görevini yüklüyordu belki de.
Sayfa 90
Bana öyle geliyor ki, insanlık hatırlayamadığı bir kör dövüşünden gelip öngöremediği ve anlayamadığı bir geleceğe doğru gidiyor. İnsan… Biri hariç, karşılaştığı her engeli, her düşmanı yendi. Kendini yenemedi. Nasıl nefret etmesin kendinden.
Sayfa 234
