hepimiz susalım, sözlerin işe yaramadığı anlar vardır, keşke bende ağlayabilseydim, her şeyi gözyaşlarımla söyleyebilseydim, anlaşılayım diye konuşmak zorunda kalmasaydım...
Hepimiz bazen birileriyle o kadar yakınlaşırız ki dostluğumuzu ya da kardeşliğimizi hiçbir şey engellemiyor olmuş gibi görünür;
bizi ayıran küçücük bir köprü vardır, hepsi o kadar. Ama tam Sen bu köprüye adım atacakken sana şu soruyu sorsam :
bu köprüyü geçip bana gelir misin? işte o anda artık bunu istemeyiverirsin;
sorumu tekrarlasam öylece suskun kalırsın. O andan itibaren aramızda dağlar ve azgın nehirler girer;
bizi ayıran ve birimize yabancılaştıran duvarlar örülüverir önümüzde ve bir araya gelmek istesek de artık yapamayız.
ama o küçücük köprüyü düşündüğünde, sözcüklere sığmayacak kadar büyüyüverir.
gözünde; yutkunur ve şaşar kalırsın.