Büşra
@eeyzii
Kafesin biri, bir kuş aramaya çıktı.
Ig: @readwithbusraa
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Paulo Coelho 'nun 
Veronika Ölmek İstiyor romanı, Ljubljana'da yaşayan genç piyanist Veronika'nın intihar girişimi ve ardından kaldırıldığı Villete akıl hastanesinde geçirdiği günleri konu alıyor. Yazar, "delilik" kavramını sorgulatarak toplumsal normların bireyi nasıl sınırladığını ve "normal" sayılmanın aslında ne anlama geldiğini irdeliyor. Kitap, ölüme bu kadar yaklaşmanın paradoksal biçimde yaşama tutunma isteğini nasıl ateşleyebileceğini gösteriyor; Veronika'nın hastanedeki diğer karakterlerle kurduğu ilişkiler üzerinden bastırılmış duyguların, tutkuların ve özgürlük arayışının izini sürüyor.
Coelho'nun akıcı ve doğrudan üslubu kitabı hızlı okunur kılsa da, karakterlerin derinliği ve psikolojik gerilim zaman zaman yüzeysel kalıyor. Felsefî sorular çarpıcı biçimde ortaya atılıyor ancak yeterince işlenmiyor; bu da romanı düşündürücü ama tam anlamıyla doyurucu olmayan bir okuma deneyimine dönüştürüyor. Yine de "gerçekten yaşamak" üzerine düşünmek isteyenler için kısa ve ilham verici bir başlangıç noktası olabilir.
Zülfü Livaneli ‘nin 
Orta Zekalılar Cenneti adlı eseri, sadece bir deneme kitabı değil; aynı zamanda Türkiye’nin düşünsel yapısına tutulmuş oldukça cesur ve rahatsız edici bir ayna gibi. Livaneli, bu kitapta toplumun sorgulamaktan uzaklaşan, kalıplar içinde düşünmeye alışmış yanlarını eleştirirken, okuyucuyu da pasif bir izleyici olmaktan çıkarıp aktif bir sorgulayıcı olmaya davet ediyor.
Kitabı okurken en dikkat çekici noktalardan biri, yazarın Türkiye üzerine yaptığı tespitlerin keskinliği ve gerçekliğiydi. Anlattığı birçok duruma neredeyse her cümlede hak vermek, metinle güçlü bir bağ kurmamı sağladı. Özellikle toplumun “orta zekâ” olarak tanımlanan, risk almayan ve derin düşünmekten kaçınan kesimine yönelik eleştirileri, günümüz gerçekliğiyle oldukça örtüşüyor. Livaneli’nin dili sade ama etkileyici; bu da deneme türünü çok tercih etmeyen bir okur için bile kitabı akıcı ve sürükleyici kılıyor.
Yazarın insan psikolojisine ve toplumsal davranışlara dair yaptığı analizler, kitabı sıradan bir fikir metni olmaktan çıkarıp daha derin bir düşünsel yolculuğa dönüştürüyor. Bu yönüyle eser, yalnızca okunup bitirilecek değil; üzerine düşünülecek, hatta zaman zaman dönüp tekrar okunacak bir kitap niteliğinde.
Genel olarak Orta Zekâlar Cenneti, okurunu rahatsız eden ama bir o kadar da düşündüren bir eser. Eğer bir kitap size sürekli “evet, tam olarak böyle” dedirtiyorsa, orada güçlü bir gözlem ve gerçeklik payı vardır. Livaneli’nin bu kitabı da tam olarak bunu başarıyor.