Büşra
@eeyzii
Kafesin biri, bir kuş aramaya çıktı.
Ig: @readwithbusraa
smita insanların uykuda da eşit olmadıklarını düşündü. insanlar hiçbir konuda eşit değillerdi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Laetitia Colombani 'nin kaleme aldığı 
Saç Örgüsü , farklı coğrafyalarda, farklı zamanlarda yaşayan üç kadının hikayesini ince bir iplikle birbirine bağlayan, sade ama derin bir roman.
Smita, Giulia ve Sarah — üçü de farklı dünyaların insanı. Biri kast sisteminin en karanlık köşesinde hayatta kalmaya çalışırken, diğeri bir aile mirasını omuzlarında taşıyor, bir diğeri ise kendini kariyerine adamış bir yaşamın içinde sessiz sedasız yıkılıyor. Aralarında ne bir dil ne bir kıta ne de bir dönem ortaklığı var. Yine de bir şeyleri var; kadın olmanın evrensel ağırlığı ve o ağırlığa rağmen ayakta durma inadı.
Üç karakter arasında en derin izi Smita bıraktı. Çünkü o, imkânsızlığın tam ortasında duruyor. Kast sisteminin en altında, toplumun adeta görmezden geldiği bir yerde, elinde yalnızca küçük bir umutla yola çıkıyor. Kızına yapılan haksızlıklar ve trene son anda yetişen babanın ardında bıraktığı o hüzün dolu an — orada hem teslimiyet hem çaresizlik hem de yenilmez bir sevgi iç içe geçiyor. İçi burkuyor, uzun süre zihinde kalıyor.
Kitabın kurgusu tamamen gerçekçi olmayabilir; üç kadının hikayesinin birbirine bu denli dokunması yer yer bir kurgu gibi hissettiriyor. Ancak Colombani'nin asıl hedefi fiziksel gerçekçilik değil, duygusal gerçeklik. Ve bunu başarıyor. Çünkü kadın gücü evrenseldir — farkında olmadan, görünmeden, hatta birbirini tanımadan bile kadınlar birbirlerine gönülden destek olabilir. Olması gereken de zaten budur.
Kitabı kapatırken içinde kalan şey bir his: Biz kadınlar bu evrende kılıçsız savaşçılarız. Kelebek kadar narin ama taş kadar sağlam bir bünyemiz var. Zaman zaman kendimiz için, zaman zaman evlatlarımız için tüm zorluklara göğüs germekten çekinmiyoruz. Karanlığın dibinde bir ışıltıya tutunup hayatları değiştirebileceğimizi biliyoruz. Saç Örgüsü da bize tam olarak
Tarık Tufan 'ın kaleminde her zaman kendine özgü bir his var: gösterişli bir sadelik. Cümleler ne fazla yüklü ne de boş. Bu kitapta da o his karşılıyor sizi ilk sayfadan. Yavaş başlıyorsunuz, biraz mesafeli duruyorsunuz karaktere; ama bir noktada fark ediyorsunuz ki hikâye sizi içine çekmiş bile.
Kitabın merkezinde varoluşsal bir yalnızlık var. Ağır, melankolik ve kaçınılmaz bir yalnızlık. Karakterimiz hayalperest biri değil; hatta zaman zaman karamsar. Ama bu karamsarlıkta dürüst bir şey var. Gerçekleri olduğu gibi kabul edip gereğinden fazla güzellememek — bunu yapabilen bir karaktere rastlamak, okur olarak şaşırtıcı biçimde rahatlatıcı.
Kitabın en güzel anı, kafesin o sahnesinde saklı. Karakterin kafesteki tahtayı gevşek bırakması — kuşların bir kaçış yolu bulabilmesi için — küçük ama çok katmanlı bir jest. Çaresizliğin içinde bile ufak bir ışık hüzmesi aramanın, bunu başkası için bırakmanın sembolü. İnsan o sahneyi kapatıp üstünden geçemiyor, zihninde bir yerlerde asılı kalıyor.
Bununla birlikte kitabın bazı sınırlarını da teslim etmek gerek. Roman derinliğini hissettirmek için gereken ağırlığa tam olarak ulaşamıyor. Varoluşsal yalnızlık gibi geniş ve ağır bir tema, zaman zaman fazla dar bir kanala akıtılıyor. Yazar çaresizliğin çözümünü büyük ölçüde dini ve ilahi bir sığınakta buluyor; dua ve imanın getirdiği huzur, kitabın başvurduğu ana teselli kaynağı oluyor. Bu tercih, yazarın dünya görüşünü metne açıkça yansıttığını düşündürüyor. Rahatsız edici değil, fakat evrensel bir soruyu tek bir eksene bağlamak, kitabın ulaşabileceği derinliği biraz daralttığı da hissettiriyor.
Yine de keyif aldım. Tarık Tufan'ı sevenler için tanıdık ama doyurucu bir okuma. Özellikle kendini yorgun, yalnız ya da anlam arayışı içinde hissedenlere iyi gelecek bir kitap. Bir çözüm sunmuyor;
