Felsefem yok, duyularım var benim...
Doğadan söz ediyorsam onu bildiğimden değil, Sevdiğimdendir bu, onu sevmemin nedeni de Sevenin neyi sevdiğini, niçin sevdiğini
Ve sevginin ne olduğunu asla bilmemesidir.
Sonu olmayan bir masumiyettir sevmek Tek masumiyet de hiç düşünmemek
Reklam
Düşünmek de tedirgin edicidir yağmurda yürümek gibi.
Tutkum ve isteklerim yok benim.
Şair olmak bir tutku değil benim için. Bu benim yalnız olma yolum.
Ama huzur vericidir hüznüm, Çünkü doğaldır, yerindedir,
Ruhun var olduğunu düşündüğünde, Ellerin ne yaptığını düşünmeden Çiçek toplaması gibi
Ruhun hissetmesi gereken bir duygudur bu.
Mutludur düşüncelerim.
Yalnız ben üzgünümdür
onların mutluluğunu bildiğim için,
Çünkü, eğer ben bunu bilmeseydim,
Hem mutlu hem de üzgün olacaklarına, Mutlu ve sevinçli olacaklardı.
Hiç koyun gütmedim ben;
ama onlara göz kulak olmuş gibiyim. Ruhum bir çoban gibi,
Rüzgârı ve güneşi bilir,
Ve ele ele yürür Mevsim’lerle
Onları izlemek ve dinlemek için.
İnsansız Doğa’nm olanca dinginliği Benimle yan yana oturmaya gelir.
Ama hüzün içindeyimdir ben, imgelemimizdeki günbatımı gibi,
Hani karşı ovanın dibine bir serinlik iner de Pencereden içeri giren bir kelebek gibi Gecenin geldiğini hissedersin.