Efe Edener
@efe_edener
Felsefe Öğretmeni, E. Gitarist ve Besteci
Kadıköy- İstanbul
21 okur puanıTemmuz 2022 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Her Şey Hem Evet Hem HayırAraştırma-İnceleme
Dublörün Dilemması ile sevdiğim, Korkma Ben Varım’la kurgu yaratıcılığına hayran kaldığım ve böylelikle en sevdiğim yazarlar arasına giren Murat Menteş, Ruhi Mücerretle de aynı edebi keyif ve yaratıcılık hızını sürdürmüştü. Sonra araya uzunca bir boşluk girdi ve Fink ile tekrar Menteş’in edebi dünyasına giriş yapmış oldum.
Her romanında bahsi büyüten Menteş, bu sefer model ve mimar Göksenin Yıldırım’ın hayat hikayesini az biraz kurgusallık ve seci (düzyazıda kafiye) ile okurlarına sunmuş. Bir nevi kurgusallığı bir köşeye koymuş ve biyografiye giriş yapmış.
Menteş’in edebi tarzı nev-i şahsına münhasırlığının yanında romanda geçen bir cümleyle söylersek:”Yarım ciddiyet ha, amma postmodernistsiniz. Evet, Menteş sınırtanımaz bir yazar. Kategoriler amaç değil araçtır zaten bu mizahının da bir kısmını oluşturur. Tanımdan, statikleşmekten kaçan bir üslubu tanımlamak da zor ki zaten Menteş yerinde durmuyor her romanıyla.
Özellikle her bölümün başındaki dünya edebiyatının her ucundan önümüze getirdiği alıntıları okumak ayrı bir keyiftir. Yazarın edebiyata, kültüre merakı da sınır tanımıyor tabii ki. Bilinç akışı misali okuması hızlı ve keyiflidir, baştaki kaos sonlara doğru düzene gelir.
Aslında yazarın edebi bakış açısı ile günümüz dünyasının insan ruhunda bıraktığı tesirlerin çeşitlliliği veya allak bullaklığı paraleldir. Evet bolca varoluşçuluğun absürdizm anlayışı yer etse de içinde bulunduğumuz bu her neyse olan hayat da bir nevi postmodern gözükür. Bir etki değil tepkidir karman çorbanlığa Menteş’in romanları. Her bitirdiğimde hoş bir edebi keyif ve gülümseme oluşturur. Murakami sevenlere bir de Murat Menteş oku ondan sonra konuşalım diyesim gelir.
Her şeye rağmen aklıma da post-modernist bakış açısına dair bir soru gelir. İçinde bulunduğumuz bu hayat gerçekten de
Başlangıç kitapları merak duyduğunuz bir konuda doğru isim ve tartışmalara ulaşmak, sorduğunuz sorunun tarih içinde nasıl ele alındığını görmek, gelinen son noktayı belirlemek ve genel bir bilgi ve kültür kazanmak için ele alınan kitaplardır. Susan Blackmore’un “Bilinç” isimli kitabı da bunu layıkı ile başarıyor. Özellikle öğrencilere alanında önde gelen bir ismin kitabındansa ilgi duyulan konuda bu tarz kitaplar önermek hem kısa oluşu, hem açık ve sade oluşu bakımından daha iyi bir tercih olacaktır.
Konumuza gelirsek bilincin zorlu ve hala çözülememiş gizemli bir sır olarak kaldığı herkesin malumudur. Zaman zaman durup da “ben kimim?”, “beni ben yapan şey nedir?”, “bedenimin ne kadarı benim kontrolümde?”, “ne kadar özgür bir iradeye sahibim?” “Ben ruh muyum?” soruları cevaplansa ve inançlaşsa da bilinç tarihinin başlangıcından beri ve kendimizi bildik bileli canlılığını korur. Anlaşılması gereken asıl meselelerden biri ise kendimize ve bilincimize dair inancımızın aslında genel hayat inancımızı ve inançları da oluşturduğudur.
Susan Blackmore sade dili ve konunun özünü iyi kavramasıyla bu yolda birçok kapı açacak tartışmayı bölümlere ayırıp okuyucusuna aktarmış ve hatta kitabın sonunda kendi düşüncesini de tartışmaya açmış.
Zaman zaman bilinç sorunsalında yapılan psikolojik ve nörolojik deneylerin bulgularının tartışılan konuyla ilgili bağlantısını kısa tutup okuyucunun biraz daha düşünmesini beklese de bu konuya henüz eğilmemiş ve bu elzem soruda daha da ileri gitmek isteyenler için de önemli bir kitap.
“Bilinç illüzyondur.” fikrinin bir savunucusu olan yazar, kitabın belli bölümlerinde “acaba bu da mümkün olabilir mi?” diye savrulduğumuz bu fikri “biz ne zaman kendisini ararsak bulduğumuzu ama aramazsak gözükmediği” düşüncesiyle kanıtlamaya çalışmış ve okuyucuyu
