Çok iyi hatırlıyorum. Halam vefat ettiğinde köye gitmiştim cenazeye. Halamı gömdükten sonra küçük kuzenim aniden yerinden fırlayıp eve doğru hızlıca koştu hepimiz şaşırıp bakakaldık öyle. Sonra insanlar yavaş yavaş dağılıken o küçük kuzenim geldi ellerinde küçük saksılara ekili çiçekler vardı. Bunlar ne dedim. Abla annem ekti bu çiçekleri onun çiçekleri bunlar deyip mezara ekmeye başladı. O yüz ifadesini hala unutamıyorum. O acıyı o çaresizliği. Demem o ki sevdiklerinizin kıymetini bilin. Karşıdaki kim olursa olsun ister dost ister düşman kalbini kırmayın. Değerini bilin.Çünkü toprak aldığını vermiyor geri.
"Ne kadar güzelsin sevilay, ne kadar doğrusun. sevenler birbirlerine yara izlerini gösterirler. ilk önce bunu yaparlar. sana ruhumu açmadan bil ki incinebilirim demek için. çünkü en çok sevdiklerin yaralar seni."