"Başına buyruk bir şekilde olmaz," dedim sert bir sesle. "Benim sözlerimi dinleyeceksin."
"Ben bir örgüt lideriyim, farkındasın değil mi?"
"Ve ben de Eftalya Atalar'ım, o örgüt liderinin avukatıyım," dedim çenemi kaldırarak. "Başkaları senin emirlerine, sen benim emirlerime itaat edeceksin. O kadar."
Eftalya kaşlarını çattı. "En azından bir tane de olsa yaptığın kâğıttan uçaklarından veremez misin? Hatıra olarak saklarım."
"Veremem," dedi Tugay on altıncı uçağa geçerken.
"Neden?"
"Neden?" diye sordu Eftalya bir kez daha.
Tugay, "Veremem," dedi bir kez daha ve bakışları onlar gitmeden hemen önce son kez Eftalya'nın yüzüne döndü. "Çünkü henüz en güzel uçağı yapamadım."
"Sen benim, Eftalya, gökyüzümdün. Bir insanın gökyüzüne öyle kolay gece gelmez, sen benim gökyüzüme birkaç cümleyle geceyi getirdin, güneşi gösteren kişiyken üstelik."