Eftelya
@eftelya61
serseri okur
Hemşire
Trabzon
Trabzon
250 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Osmanlı Padişahları, geçmişimiz hakkında temel düzeyde bilgi edinmek isteyenler için okunabilecek, özet bir kitap. Anlatımı sade ve akıcı olduğu için kolay okunuyor.
Ancak yazarın bazı konularda taraflı bir yaklaşım sergilemesi, bir noktadan sonra kitabın etkisini azaltıyor ve okuru kendinden uzaklaştırabiliyor. Bu yüzden eleştirel bir bakışla okunması daha doğru olur.
Reklam
Müzik eşliğinde okumayı seviyorsanız kesinlikle “ A toi” şarkısını öneriyorum!
Bu kitap aşkı anlatıyor ama hani o filmlerdeki güzel, umutlu aşk değil… Daha çok insanın içine oturan, boğazına düğüm olan türden. Kemal’in Füsun’a olan duygusu öyle büyük ki, bir yerden sonra sevgi olmaktan çıkıp yaraya dönüşüyor. Okurken bazen “bu kadarı da fazla” diyorsun ama yine de elinden bırakamıyorsun, çünkü o takıntının içindeki acıyı hissediyorsun.
En çok da şu çarpıyor insana: Birini kaybedince aslında onu değil, onunla yaşadığın küçücük anları özlüyorsun. Bir bakış, bir dokunuş, aynı masada oturmak… Kemal’in eşyaları saklaması ilk başta tuhaf geliyor ama sonra fark ediyorsun ki hepimiz biraz öyleyiz. Kimimiz fotoğraf saklıyoruz, kimimiz mesaj silmeye kıyamıyoruz.
Kitap bitince içimde garip bir hüzün kaldı. Sessiz, ağır ama tanıdık bir hüzün. Sanki İstanbul’un eski sokaklarında yağmur sonrası yürümüşüm gibi… Aşkın güzel olduğu kadar insanı yavaş yavaş tüketebileceğini yüzüne çarpıyor. Ve en acısı şu düşünce oluyor aklında: Bazen sevmek, iyileştirmiyor. Sadece daha derin hissettiriyor.
Taşların Anlattığı, engelli bir çocuğun bir aile üzerindeki derin etkisini, sevgi, öfke, suçluluk ve kabulleniş duyguları üzerinden anlatan sarsıcı bir roman. Clara Dupont-Monod, hikâyeyi sade ama şiirsel bir dille aktararak okuyucuyu karakterlerin iç dünyasına yaklaştırıyor.
Roman, küçük bir köyde yaşayan bir ailenin, ağır engelli bir çocuğun doğumuyla değişen hayatını merkezine alıyor. Ağabey, kardeşine karşı büyük bir şefkat ve koruma içgüdüsü geliştirirken; kız kardeş bu durumu kabullenmekte zorlanıyor ve içinde büyüyen öfkeyle baş etmeye çalışıyor. Bu karşıt duygular, ailenin içindeki çatışmaları ve her bireyin acıyla farklı şekilde baş ettiğini açıkça gösteriyor.
Kitabın en etkileyici yönlerinden biri, engelli bireyin sadece “yardıma muhtaç” bir figür olarak değil, aileyi dönüştüren güçlü bir varlık olarak ele alınması. Asıl engelin bedende değil, insanların bakış açılarında olduğu vurgulanıyor. Yazar, acıyı dramatize etmeden, sessiz ama derin bir şekilde anlatmayı başarıyor.
Tutunamayanlar benim için sadece bir roman değil, insanın içini sessizce kanatan bir aynaydı. Okurken sanki Oğuz Atay kelimelerle kalbime dokundu, içimde yıllardır biriken ama adını koyamadığım duyguları tek tek ortaya çıkardı. Turgut’un Selim’i arayışı, aslında hepimizin kaybettiklerimizi, yarım kalan yanlarımızı arayışı gibi… Her sayfada biraz daha kendime yaklaştım, biraz daha içime döndüm.
Selim’in yalnızlığı, hayata tutunamaması, anlaşılma isteği o kadar gerçekti ki bazen satırların arasında boğulacak gibi oldum. Çünkü bu kitap, “güçlü ol” diyen bir dünyada kırılgan kalmanın ne demek olduğunu çok iyi anlatıyor. İnsanların arasındayken bile ne kadar yalnız olabildiğimizi, suskunluğun bazen çığlıktan daha ağır geldiğini hissettirdi.
Oğuz Atay’ın dili hem yaralayıcı hem de iyileştirici. Mizahın içine gizlenmiş bir hüzün var; gülerken bile içimiz sızlıyor. Çünkü anlattığı şeyler çok tanıdık: anlaşılmamak, sevilmek istemek, hayata yabancı hissetmek… Tutunamayanlar, “Ben de böyle hissediyorum” diyebilen herkesin kitabı.
Bu romanı bitirdiğimde içimde bir boşluk kaldı ama aynı zamanda bir yakınlık hissi de vardı. Sanki biri çıkıp “yalnız değilsin” demiş gibiydi. Tutunamayanlar, tutunamayanların sessiz çığlığı… Ve belki de en çok, kalbi biraz yorgun olanlara iyi gelen bir kitap.
Olasılıksız, daha ilk sayfadan insanın zihnini ele geçiren, “ya ihtimaller sandığımızdan daha fazlaysa?” dedirten bir roman. Matematik, olasılık ve insan iradesini ustaca harmanlayan kitap; kader, seçimler ve kontrol duygusu üzerine düşündürüyor. Ana karakterin hayatta kalma mücadelesi, yalnızca fiziksel değil zihinsel bir savaşa da dönüşüyor.
Akıcı dili ve sürükleyici kurgusuyla sayfalar hızla akıp giderken, araya serpiştirilen bilimsel detaylar asla sıkıcı olmuyor. Aksine hikâyeyi daha gerçek ve çarpıcı kılıyor. Olasılıksız, hem heyecan arayanlara hem de “hayat gerçekten ne kadar bizim elimizde?” sorusunu seven okurlara güçlü bir okuma deneyimi sunuyor.
Reklam