Efuli Tuğcu
@efuli_i
2 okur puanı
Mart 2026 tarihinde katıldı
Tenhalığın EşiğindeŞiir
Bir güftesiz şarkı gibi çökerdi akşam,
Semâya bakardım;
Ay, yine aynı suskunlukla doğardı yüzüme.
Kalbim, maziye gizlenmiş bir han gibi,
Kapanırdı gürültülere—
Ve iç avluma sadece yalnızlık uğrardı.
Zaman, nâzenin bir gül gibi solarken avucumda,
Hatıralarımın perdesinde titrek suretler gezinirdi.
Hiçbiri kalmazdı…
Hepsi gelir, tebessüm eder, sonra
Kelâmsızca hicret ederdi gönlümden.
İnsan, bazen bir kelâmla mesrur olurmuş,
Bazen de bir suskunlukla
Bir ömür boyu üşürmüş.
Kalbimden geçerdi:
"Ey mevcûdiyetimin sessiz şâhidi,
Yalnızlık…
Sen ne vakur, ne edebli bir misafirsin."
Reklam
Ama sevinç ve mutluluk insanı ne kadar güzel kılıyor!
Ama sevinç ve mutluluk insanı ne kadar da güzel kılıyor! Kalp aşkla nasıl da kaynıyor! İnsan bütün kalbini
bir başka kalbe akıtmak istiyor, her şey neşeli olsun her şey gülsün istiyor. Ve bu sevinç ne kadar bulaşıcı! Dün sözlerinde öyle hoşluk, kalbinde bana karşı öyle iyilik vardı ki… Beni öyle kolluyor, bana öyle sokuluyordu, kalbime öyle bir yakınlık gösteriyor, öyle bir cesaretlendiriyordu ki… Ah, mutluluktan ne cileveler yapıyor insan! Bense… Bütün bunları iyi yanından alıyordum; sanıyordum ki o… Ama Tanrım, bunu nasıl düşünebildim? Bütün bunlar bana değil, bir başkasına ait olduğunu bile bile nasıl bu kadar kör olabildim; sonuçta, bu kibarlığı, bu özeni, bu sevgisi bile… evet bana olan sevgisi, yakında diğeriyle buluşacak olmanın sevincinden, mutluluğunu bana da bulaştırma arzusundan başka bir şey değildi.
