Efuli Tuğcu
@efuli_i
2 okur puanı
Mart 2026 tarihinde katıldı
Ama sevinç ve mutluluk insanı ne kadar güzel kılıyor!
Ama sevinç ve mutluluk insanı ne kadar da güzel kılıyor! Kalp aşkla nasıl da kaynıyor! İnsan bütün kalbini
bir başka kalbe akıtmak istiyor, her şey neşeli olsun her şey gülsün istiyor. Ve bu sevinç ne kadar bulaşıcı! Dün sözlerinde öyle hoşluk, kalbinde bana karşı öyle iyilik vardı ki… Beni öyle kolluyor, bana öyle sokuluyordu, kalbime öyle bir yakınlık gösteriyor, öyle bir cesaretlendiriyordu ki… Ah, mutluluktan ne cileveler yapıyor insan! Bense… Bütün bunları iyi yanından alıyordum; sanıyordum ki o… Ama Tanrım, bunu nasıl düşünebildim? Bütün bunlar bana değil, bir başkasına ait olduğunu bile bile nasıl bu kadar kör olabildim; sonuçta, bu kibarlığı, bu özeni, bu sevgisi bile… evet bana olan sevgisi, yakında diğeriyle buluşacak olmanın sevincinden, mutluluğunu bana da bulaştırma arzusundan başka bir şey değildi.
Reklam
Zehir Zıkkım
Nasıl tanışmıştık bilirsin
Nasıl göz göze gelmiştik ilk defa
Nasıl çarpmıştı yüreklerimiz nasıl
Sırılsıklam âşık olmuştum sana
Hatırlar mısın ilk evimizi
İlk yatağımızı sımsıcak
İki sandalyemiz bir masamız vardı
Daha ne olacak
Akşamları beni beklerdin pencerede
Üzerinde mor benekli beyaz elbisen
Saatler geçmeyi akşam olmayı bilmezdi
Ne kadar beklesen
Gelir gelmez ayaklarına bakardım
Küçük harikulade ayaklarına
Geçmiş gecelerin aydınlığı içinde
Ayakların beyaz güvercinlere benzerdi
Oturur gelecek iyi günlerden bahsederdik
Şiirler okurduk uzun uzun
Karşısında ne mesuttuk değil mi
Taksitle aldığımız küçük radyonun
Hatırladın mı kendi elinle diktiğin
Kırmızı çiçekli basma perdemizi
Ya o baş başa okuduğumuz romanlar
Nasıl düşündürür ağlatırdı bizi
