Halka açık kütüphaneme hoşgeldinizzz
" Hayatımın akışını düşündüğümde aldatılmış ve tuzağa düşürülmüş gibi hissediyorum, sanki biri bana ilahi bir şaka yapmış, sanki hayatımı yanlış bir melodiyle dans ederek geçirmişim gibi."
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde insan bir süre ne hissettiğini tam söyleyemez.
Nietzsche bu kitapta kurallara sığmayan biri. Tanrısı yok, umuda mesafeli.
Hatta bir yerde şöyle diyor:
“Ümit kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır.”
Bu cümleyi okuduğumda durdum, düşündüm bir süre. Ama beni asıl etkileyen, kitabın ilerleyen kısımlarında düşüncesinin değiştiği yer oldu:
"Kendi alevlerinizde yanmaya hazır olmalısınız.
Önce kül olmadan kendinizi nasıl yenileyebilirsiniz?"
Bu, öyle okunup geçilecek bir aforizma değil. İnsanı içine alıyor.Sindirmek gerekiyor ki DÖNÜŞTÜRÜCÜ etkisini hissedesiniz.
Kitabı kapattığımda bir süre öylece kaldım.
Ne hissettiğimi tam adlandıramadım.
Normalde bir kitabı bitirmem bu kadar uzun sürmez ama bazı cümleler vardı ki birkaç kez okuyup durmak zorunda kaldım.
Hatta kendime şunu sordum:
Bir insan nasıl bu kadar anlamlı, bu kadar düşündürücü cümleler kurabilir?
Bazı kitaplar cevap vermez.
Ama insanın içini sessizce yeniden düzenler, bir şeyleri değiştirir, dönüştürür kişiyi. Bu da onlardan biri.
BU KİTAP HÂLÂ BENDE BİTMEDİ DİYEBİLİRİM. Genel cerrahi stajıma eşlik eden, uzun süre etkisinden çıkamadığım ve belli ki çıkamayacağım canım "Nietzsche Ağladığında" mükemmel ötesiydin.
10/10️
23.01.26
Okurken altını çizdiğim ve unutmak istemediğim cümleleri de yazayım ki dönüp dönüp buradan bakabileyim
"Cinsellik topuklarımızı kemiren bir fahişedir! Bir parça etten yoksun kalınca bir parça ruh için yalvarmayı ne de güzel bilir."
" 'Acının ödülü büyümedir diyorsunuz yani...'
Nietzsche onun sözünü kesti. ' Hayır, sadece